Żlebina (1411 m n.p.m.) to jeden z tych szczytów Tatr Bielskich, które skrywają się przed tłumami — cichy, leśny wierzchołek górujący nad doliną Monkową i wsią Ždiar. Właśnie ta niedostępność czyni go miejscem wyjątkowym, zarezerwowanym dla tych, którzy chcą poczuć prawdziwy oddech dzikich Tatr.

Szczyt leży w bocznym grzbiecie odchodzącym na północny wschód od masywu Żdiarskiej Widły (2142 m n.p.m.), w otoczeniu wyższych braci: Hawrania (2152 m) i Nowego (1999 m) od zachodu oraz Zadnich Jatek (2020 m) od południa. Stoki zachodnie opadają do Doliny Tristárskiej, wschodnie — do pięknej Doliny Monkowej z potokiem Rígeľský. Wierzchołek porośnięty jest zwartym, miejscami przerzedzonym lasem, który w sprzyjających warunkach odsłania widoki na główną grań Tatr Bielskich, Spiszką Magurę, a nawet odległy Czerchów i Góry Lewockie.

• Ze Ždiaru przez Dolinę Monkową — znakowany szlak prowadzi ze wsi w kierunku Szerokiej Przełęczy (Široké sedlo); Żlebina jako taki nie posiada własnego znakowanego dojścia i wejście na wierzchołek nie jest możliwe — szczyt leży w granicach Tatrzańskiego Parku Narodowego i narodowej rezerwaty przyrody Belianske Tatry.

• Żlebina wchodzi w skład narodowej rezerwaty przyrody Belianske Tatry — wejście na szczyt jest prawnie zakazane, podobnie jak w przypadku pozostałych wierzchołków tej części Tatr.
• Znakowany szlak ze Ždiaru do Szerokiej Przełęczy przez Dolinę Monkową przebiega po wschodniej stronie masywu i stanowi jedyną legalną opcję zwiedzania okolicy.

Tatry Bielskie to jedyna część słowackich Tatr zbudowana niemal wyłącznie z wapienia — to właśnie ta wyjątkowa geologia nadaje okolicy charakterystyczny krajobraz i chroni tu rzadkie gatunki alpejskiej flory i fauny.