Zadnia Pańszczycka Czuba to skalista czuba wynosząca się na około 2150 m n.p.m. w północnej grani Skrajnego Granatu — jedna z dwóch Pańszczyckich Czub, która przyciąga przede wszystkim wspinaczy szukających dzikich, mało uczęszczanych zakątków Tatr. Jeśli cenisz miejsca z dala od tłumów, to właśnie tutaj poczujesz tatrzańską surowość w czystej postaci.

Czuba tkwi pomiędzy Pańszczycką Przełączką Wyżnią (ok. 2145 m) a Pańszczycką Przełączką Pośrednią (ok. 2130 m), oddzielając dolinę Pańszczycę od Doliny Czarnej Gąsienicowej. Od wschodu opada żebrem kilkudziesięciu metrów w widły dwóch żlebów, które łączą się niżej i kończą w piarżysku Zadnich Usypów. Zachodnia ściana jest trzykrotnie wyższa, bardziej stroma i krucha, silnie pokryta trawnikami — robi imponujące wrażenie, szczególnie jesienią, gdy trawy przybierają złoto-rude barwy na tle szarego granitu.

• Od zachodu — żlebem z górnej części Pańszczyckiej Przełączki Wyżniej na szczyt; stopień trudności 0 w skali tatrzańskiej, czas przejścia ok. 10 min od przełączki, łatwy.
• Z doliny Pańszczycy — północno-wschodnim żebrem; II stopień trudności w skali tatrzańskiej, czas od żlebu ok. 30 min, umiarkowanie trudny.

• Przez Zadnią Pańszczycką Czubę nie prowadzi żaden znakowany szlak turystyczny.
• Wspinaczka jest dopuszczona wyłącznie od strony Doliny Gąsienicowej — wejście od strony słowackiej jest niedozwolone.
• Teren kruchy i eksponowany — szczególna ostrożność wskazana na zachodniej ścianie.

Pierwsze znane przejście turystyczne granią z Pańszczyckiej Przełęczy przez obie Pańszczyckie Czuby odbyli Walenty Gadowski i Franciszek Zbyszycki w sierpniu 1903 roku — pionierzy, którzy przemierzali te granie, gdy nie istniały jeszcze żadne drogi wspinaczkowe ani infrastruktura turystyczna.