Zadnia Kopa Sołtysia (1420 m n.p.m.) to jeden z tych szczytów w Tatrach, które nagradzają spokój i ciszę zamiast tłumów. Leżąca w paśmie reglowym Tatr Wysokich, w grupie Kop Sołtysich, stanowi ważny zwornik grzbietowy, z którego rozchodzą się dwa wyraźne ramiona — ku północnemu zachodowi i północnemu wschodowi.

Szczyt i jego stoki porastają gęste lasy świerkowe, które nadają temu miejscu mroczny, dziki charakter. Na stokach wschodnich oraz na grzbiecie Przysłopu Filipczańskiego zachowały się jeszcze fragmenty trawiastych polan — pozostałości dawnej hali Kopy Sołtysie, które dziś powoli zarastają lasem. To właśnie ta mieszanka otwartych trawiastych przestrzeni i ciemnozielonego lasu sprawia, że wędrówka tutaj jest wyjątkowo przyjemna. Zimą teren pokrywa się śniegiem, a las robi się bajkowy i cichy; wiosną i jesienią dominują intensywne barwy i zapach żywicy. U północnych podnóży szczytu kryje się lej źródliskowy Jaworzyńskiego Żlebu, skąd na wysokości 1265 m wypływa Łężny Potok.

• Zadnią Kopę Sołtysią najwygodniej osiągnąć grzbietem biegnącym od Ostrego Wierchu (1475 m), od którego dzieli ją Zadnia Przełęcz Sołtysia (1386 m) — odległość w linii prostej wynosi ok. 500 m. Trasa grzbietowa przez Kopy Sołtysie wiedzie od strony Doliny Łężnej lub dolinki Skalnite.

• Szczyt leży w obrębie Tatrzańskiego Parku Narodowego — obowiązuje opłata za wstęp na szlaki TPN.
• Zadnia Kopa Sołtysia jest zwornikiem oddzielającym Jaworzyński Żleb i Dolinę Łężną od doliny Filipki oraz dolinki Skalnite — orientacja w terenie wymaga uwagi.

Trawiaste polany na wschodnich stokach to żywa pamiątka po dawnym wypasie owiec — hala Kopy Sołtysie była niegdyś ważnym miejscem pasterskim w tej części Tatr.