Żabia Czuba (2079 m n.p.m.) to kopulasty szczyt w sercu Żabiej Grani, skrywający w sobie surowy urok Tatr Wysokich. Choć dziś zamknięty dla turystów i taterników jako obszar ochrony ścisłej TPN, jego sylwetka dominuje nad Morskim Okiem i przyciąga wzrok każdego, kto spaceruje po tej kultowej dolinie.

Szczyt wieńczy pozioma grań o długości około 80 m — najwyższy punkt leży na jej północnym końcu, gdzie zachowały się resztki starej wieży triangulacyjnej. Zachodnie zbocza opadają ku Morskiemu Oku malowniczymi żlebami i żebrami skalnymi, przechodząc przez kolejne piętra roślinności: limbowy las, kosodrzewinę i trawiaste hale. Zachodnia ściana, wysoka na do 160 m, przez lata fascynowała taterników swoją skomplikowaną budową — trzema żebrami i dwoma depresjami. Zimą szczyt nabiera surowego, alpejskiego charakteru, a pierwsze odnotowane zimowe wejście miało miejsce już 23 grudnia 1929 roku.

• Uwaga: Żabia Czuba leży w strefie ochrony ścisłej Tatrzańskiego Parku Narodowego i TANAP-u — obszar jest obecnie zamknięty dla turystów i taterników. Wspinaczka dozwolona jest na południe od Białczańskiej Przełęczy.

• Cały rejon Żabiej Czuby objęty jest ochroną ścisłą TPN i TANAP-u — wstęp wzbroniony.
• Szczyt był historycznie najłatwiej dostępny od strony Przełączki pod Żabią Czubą (2031 m).
• Na zboczach stwierdzono występowanie ukwapu karpackiego — rzadkiego gatunku rośliny chronionej.

Ciekawostką jest sama nazwa szczytu: początkowo mówiono po prostu 'Czuba', dopiero w 1935 roku taternicy wprowadzili człon 'Żabia', by odróżnić go od innych szczytów o podobnym brzmieniu — nawiązując do Żabiej Grani i okolicznych zboczy.