Wołowe Berdo to dziki, graniczny szczyt Bieszczadów Zachodnich, na który nie prowadzi żaden znakowany szlak — to prawdziwa gratka dla miłośników dzikiej, niezatłoczonej turystyki. Leży dokładnie na granicy polsko-ukraińskiej, wciśnięty między Połoninkę a Menczył, i skrywa się przed tłumami turystów odwiedzających bardziej popularne bieszczadzkie połoniny.

Krajobraz tutaj to typowe dla Bieszczadów Zachodnich pogranicze lasu i połonin, z charakterystyczną ciszą i surowym pięknem, które najlepiej odczuć wiosną lub jesienią, gdy widoczność sprzyja podziwianiu dalekich panoram. Latem szczyt bywa trudniej dostępny ze względu na roślinność i brak wyraźnej ścieżki, zimą wymaga już solidnego doświadczenia w terenie górskim bez szlaków. Ze szczytu roztacza się naprawdę imponująca panorama — przy dobrej widoczności dostrzeżemy nie tylko bieszczadzkie grzbiety, ale i odległe o niemal 200 km szczyty Tatr, w tym Gerlach.

• Brak znakowanych szlaków po stronie polskiej — dojście wymaga nawigacji terenowej, trasa trudna, czas zależny od punktu startowego
• Po stronie ukraińskiej czerwony szlak z Wielkiego Bereznego do Wołowca przebiega stokami sąsiedniej Czeremchy, ale na sam szczyt Wołowego Berda również nie prowadzi znakowana ścieżka

• Szczyt leży bezpośrednio na granicy polsko-ukraińskiej — wejście wymaga rozwagi i znajomości przepisów granicznych
• Brak jakiegokolwiek oznakowania turystycznego zarówno po stronie polskiej, jak i ukraińskiej

To miejsce dla tych, którzy cenią dzikość i samotność w górach — w 2016 roku w rejonie szczytu potwierdzono nawet stanowisko rzadkiej kukułki krwistej, storczyka charakterystycznego dla najbardziej naturalnych zakątków Bieszczadów.