Przysłop Witowski (1164 m n.p.m.) to jeden z tych spokojnych, nieodkrytych szczytów, które nagradzają wędrówką przez rozległe polany i ciszę karpackiego lasu. Leży na granicy Pogórza Spisko-Gubałowskiego i Tatr, a przez jego grzbiet przebiega europejski dział wodny między zlewiskami Morza Czarnego i Bałtyku.

Szczyt jest zalesiony, ale nie brakuje tu przestrzeni — po polskiej stronie rozciągają się liczne, wciąż użytkowane polany z szałasami: Polana Przysłop, Koszarzyska, Cicha Polana, Zdychałówka, Krzystkówka, Szczurówka, Mnichówka i Hurchoci Wierch. To właśnie te otwarte przestrzenie nadają górze pasterski, autentyczny charakter. Latem owce, zapach skoszonej trawy i widok na pobliskie Tatry tworzą niezapomniany klimat. Jesienią polany płoną złotem i rudością, a szlak przez las nabiera bajkowej atmosfery.

• Witów — przez Mnichówkę i Hurchoci Wierch na Przysłop Witowski, dalej opcjonalnie na Magurę Witowską — czas podejścia ok. 2 h, zejście ok. 1 h 25 min — trudność: umiarkowana

• Około 50 m na południowy zachód od wierzchołka przebiega granica polsko-słowacka (słupek II/265) — nie przekraczaj jej bez ważnego dokumentu tożsamości.
• Przez grzbiet szczytu przebiega europejski dział wodny między Morzem Czarnym a Bałtykiem — wyjątkowy geograficzny fenomen wart uwagi.
• Szczyt graniczy od południa z Bramą Orawską (962 m) i Siwiańskimi Turniami w Tatrach — teren wymaga orientacji w terenie, zwłaszcza przy gęstym mgle.

Ciekawostką jest, że wody spływające z południowych stoków sąsiedniej Magury Witowskiej trafiają przez Cichą Wodę Orawską ostatecznie do Morza Czarnego, podczas gdy te po północnej stronie grzbietu wędrują przez Czarny Dunajec ku Bałtykowi — dwie rzeki, dwa morza, jeden grzbiet.