Wierch Skalnity (763 m n.p.m.) – szczyt w Paśmie Stożka i Czantorii w Beskidzie Śląskim, na terenie miasta Wisły. W gwarze górali wiślańskich często jako Wirch Skolnity lub wprost Skolnity. Nazwa odnosi się zarówno do niewybitnej kulminacji w bocznym grzbiecie, który odgałęzia się w kierunku północno-wschodnim od głównego grzbietu Pasma Stożka i Czantorii, między Cieślarem a Wielkim Soszowem, jak i do całego rozległego masywu, który dominując od zachodu nad centrum Wisły, oddziela dolinę Jawornika na północy od doliny Dziechcinki na południu. Kulminacja góry jest dość rozległa i spłaszczona, natomiast stoki dość strome. Stoki zarówno samego Skalnitego jak i grzbietu łączącego masyw z głównym grzbietem Pasma Stożka i Czantorii są pocięte licznymi dolinkami drobnych cieków wodnych, uchodzących do wspomnianych wyżej potoków lub do samej Wisły. Podstawę masywu Skalnitego budują cienkoławicowe łupki i piaskowce dolnych warstw godulskich, natomiast partie szczytowe wraz z grzbietem biegnącym ku głównemu grzbietowi Pasma, aż po wzniesienie Józefulę (779 m) – gruboławicowe piaskowce, zlepieńce i łupki dolnych warstw istebniańskich. Nazwa (pole pod Skolnitim) notowana była już w 1789 r., a Potok Skalnity (niem. Skalnity Bach) w 1836 r. Rozległe polany grzbietowe i podszczytowe były w XIX wieku żywym ośrodkiem pasterstwa. Góra i szałas Skalnity (Skolnity; niem. unter dem Berge und Sallasche Skalnity) pojawiają się w zapisach archiwalnych z 1838 r., jednak Ludomir Sawicki, prowadzący w 1913 r. badania nad szałaśnictwem na Śląsku Cieszyńskim, zinwentaryzował ten szałas jako dawno już zanikły. Na polanach tych rozrzucone są dziś liczne domostwa osiedla o tej samej nazwie, należącego administracyjnie do miasta Wisły. Na północno-wschodnim stoku Skalnitego, opadającym ku centrum Wisły, działa Ośrodek narciarski „Skolnity”, w którym obok tras zjazdowych latem funkcjonują trasy downhillowe. Górna stacja kolei krzesełkowej znajduje się na wyraźnym wypłaszczeniu stoku (ok. 660 m n.p.m.), ok. 700 m na wschód od szczytu. Tuż obok w 2022 r. przystąpiono do budowy wielkiej, drewnianej konstrukcji wieży widokowej i ścieżki w koronach drzew o długości 1,3 km, którą ukończono wiosną 2026 r.