Wierch pod Fajki (2135 m n.p.m.) to jeden z tych tatrzańskich szczytów, które nie są dostępne dla zwykłych turystów, a przez to zachowują swój dziki, niepowtarzalny charakter. To raj dla taterników — skalna grań pełna urwistych turni, solidna skała bez kruszyzny i imponująca ekspozycja sprawiają, że każde wejście tutaj to prawdziwa przygoda.

Szczyt tworzą dwa wierzchołki: wyższy południowo-wschodni (2138 m) i niższy północno-zachodni (2135 m), bliższy Żółtej Przełęczy. To właśnie ten drugi, łatwiej dostępny wierzchołek, był historycznie uznawany przez W.H. Paryskiego za główny. Wschodnie ściany opadają ku Pańszczycy, zachodnie — ku Kotłu Czarnego Stawu Gąsienicowego. Widoki z grani są rozległe i przepiękne, a sama grań zachwyca urodą rzeźby skalnej w każdej porze roku — latem kontrastuje zieleń hal z szarością skał, zimą całość pokrywa śnieg i szron, tworząc surowy alpejski krajobraz.

• Dolina Gąsienicowa (Kuźnice) — wspinaczka dopuszczalna wyłącznie od strony Doliny Gąsienicowej; brak oznakowanych szlaków turystycznych, konieczna wiedza i umiejętności taternickie.

• Granią z Pańszczyckiej Przełęczy — trudność II, czas ok. 30 min
• Lewym żebrem zachodniej ściany (Filar Fajek) — trudność II (jedno miejsce III, jedno IV), czas ok. 1 godz.
• Prawym żebrem — trudność 0+ (jedno miejsce II), czas ok. 30 min
• Grań Fajek z Żółtej Przełęczy na Pańszczycką Przełęcz — trudność II, czas ok. 1 godz.
• Wschodnią ścianą — trudność III, czas ok. 1 godz.
• Lewy Święcicki (Jutro na Fajkach) — trudność IV (klasycznie VII), czas ok. 2 godz.
• Prawy Święcicki (Pojutrze na Fajkach) — trudność V (klasycznie IX), czas ok. 3 godz.

• Wspinaczka dozwolona wyłącznie od strony Doliny Gąsienicowej — wejście od strony słowackiej jest niedozwolone.
• Brak szlaku turystycznego — szczyt dostępny jedynie dla wspinaczy z odpowiednimi umiejętnościami (minimum II stopień w skali tatrzańskiej).
• Skała jest lite i dobrej jakości — jedna z zalet tego miejsca w porównaniu z innymi rejonami Tatr.

Nazwa 'Fajki' odnosi się do charakterystycznych turni w grani, które przypominają fajki. Niemcy i Węgrzy widzieli w nich z kolei piszczałki organowe — stąd dawne nazwy Orgelpfeifen i Orgonasípok, wprowadzone przez Gyulę Komarnickiego w 1918 roku. Pierwsze wejście na niższy wierzchołek zaliczył Janusz Chmielowski wraz z Janem Bachledą Tajberem już 17 lipca 1895 roku.