Wielka Koszysta (2193 m n.p.m.) to jeden z najbardziej wysuniętych na północ dwutysięczników tatrzańskich — szczyt surowy, dziki i wciąż nieskażony tłumami turystów. Jeśli marzysz o miejscu, gdzie Tatry Wysokie odsłaniają swój prawdziwy charakter bez utartych szlaków i kolejek, ten grzbiet jest właśnie dla Ciebie.

Wielka Koszysta wznosi się pomiędzy Doliną Waksmundzką a doliną Pańszczycy, tworząc wyraźny, skalisty grzbiet z trzema wierzchołkami. Środkowy — najwyższy — góruje nad okolicą, oferując rozległe widoki na tatrzańskie doliny i otaczające szczyty. We wschodniej grzędzie szczytu wyróżnia się skalna turnia zwana Waksmundzką Strażnicą, a po zachodniej stronie opadają ku dolinie Pańszczycy żleby: Cesarka i Barani Żleb. Wiosną krajobraz jest tu surowy i śnieżny, latem skały skąpane w słońcu, a jesienią otoczenie nabiera złotych barw. Atmosfera miejsca jest wyjątkowa — cisza, brak tłumów i poczucie prawdziwej górskiej przygody.

• Od strony Krzyżnego — historyczny kierunek podejścia, którym szczytu dokonali pierwsi zdobywcy w 1838 i 1910 roku; trasa wymagająca, przeznaczona dla doświadczonych turystów.

• Wielka Koszysta leży w obszarze ochrony ścisłej Tatrzańskiego Parku Narodowego — przez masyw nie prowadzą żadne oficjalne szlaki turystyczne.
• Wejście na szczyt wymaga samodzielnego poruszania się w terenie bez znakowanych tras — konieczne doświadczenie w turystyce wysokogórskiej.
• Masyw Koszystej od 1936 roku objęty jest ścisłą ochroną przyrody, a od 1932 roku stanowi własność Skarbu Państwa.

Pierwsze odnotowane wejście na Wielką Koszystą należy do Ludwika Zejsznera, który stanął na szczycie 3 sierpnia 1838 roku podczas pomiarów barometrycznych — to jeden z pionierów tatrzańskiej eksploracji, a jego ślady wciąż można tu poczuć w niezmienionej, dzikiej przyrodzie tego miejsca.