Wielka Buczynowa Turnia (2184 m n.p.m.) to najwyższy i najbardziej imponujący szczyt w grupie Buczynowych Turni, wyrasta z długiej wschodniej grani Świnicy w polskich Tatrach Wysokich. To miejsce z prawdziwym charakterem — strome ściany, dzikie piarżyska i jeden z najbardziej emocjonujących odcinków Orlej Perci prowadzący przez jej południowe stoki.

Ściany opadające ku Dolince Buczynowej są surowe i skaliste, a te po północnej stronie — w kierunku Pańszczycy — sięgają nawet 300 m wysokości. Teren jest wymagający: płytowe skały, trawiasto-skalne półki i kruche żleby sprawiają, że ta turnia robi wrażenie o każdej porze roku. Jesienią kozice przemierzają tutejsze stoki zaskakująco blisko szlaku, a wczesnym latem można natrafić na rogownicę jednokwiatową — roślinę tak rzadką, że w Polsce rośnie wyłącznie w Tatrach.

• Szlak Orlej Perci (czerwony) — trasa nie prowadzi przez sam wierzchołek, lecz trawersuje jego południowe stoki poniżej szczytu. Przejście z Zawratu na Krzyżne zajmuje ok. 6 h 40 min, w kierunku Koziego Wierchu z Krzyżnego ok. 3 h 35 min. Trudność: bardzo wymagająca.
• Uwaga: odcinek Zawrat – Kozi Wierch jest jednokierunkowy — wyłącznie w kierunku Koziego Wierchu.

• Przejście poniżej Budzowej Przełączki ubezpieczone jest łańcuchami.
• Zejście z przełączki przy Budzowej Igle oraz z Buczynowego Siodełka również asekurowane łańcuchami.
• Szlak Orlej Perci wymaga odpowiedniego przygotowania kondycyjnego i doświadczenia w górach — nie jest przeznaczony dla początkujących.
• Teren po północnej stronie szczytu (żleby ku Pańszczycy) jest kruchy i niebezpieczny — odnotowano groźne obrywy skalne.

Wielka Buczynowa Turnia ma swoje miejsce w polskiej literaturze: Ferdynand Goetel opisał dramatyczną akcję ratunkową z jesieni 1909 r. w opowiadaniu 'W Buczynowej Turni', które przed wojną trafiło nawet do szkolnych czytanek.