Waksmundzki Wierch (2189 m n.p.m.) to jeden z najbardziej wysuniętych na północ dwutysięczników tatrzańskich — grzbietowy szczyt w masywie Koszystej, który oddziela malowniczą Dolinę Waksmundzką od Pańszczycy. To miejsce dla tych, którzy szukają dzikich, nieprzetartych szlakami zakątków Tatr.

Szczyt leży w grani Koszystej, mniej więcej w połowie drogi między przełęczą Krzyżne a Wielką Koszystą. Otaczają go rozległe trawiaste zbocza, a widoki obejmują zarówno głęboko wciętą Dolinę Waksmundzką, jak i łagodniejszą Pańszczycę. Latem te górskie łąki zachwycają ciszą i nietkniętą przyrodą, zimą zaś grań pokrywa śnieg, a teren staje się wymagający i niebezpieczny. U stóp szczytu od strony Pańszczycy wznosi się kopulasta kulminacja Wielkiej Kopki (1856 m).

• Waksmundzki Wierch nie posiada znakowanych szlaków turystycznych — cały masyw Koszystej objęty jest ścisłą ochroną przyrody i wejście na szczyt nie jest możliwe oficjalnymi trasami.

• Masyw Koszystej jest obszarem ochrony ścisłej Tatrzańskiego Parku Narodowego — nie prowadzą przez niego żadne szlaki turystyczne i wejście na szczyt jest niedozwolone.
• Szczyt można podziwiać z pobliskich szlaków, m.in. z przełęczy Krzyżne, przez którą prowadzi znakowany szlak.

Pierwszego odnotowanego wejścia na Waksmundzki Wierch dokonał Ludwik Zejszner 3 sierpnia 1838 roku podczas pomiarów barometrycznych, a zimą zdobyty został po raz pierwszy dopiero w marcu 1910 roku przez Henryka Bednarskiego, Józefa Lesieckiego, Mariusza Zaruskiego i Stanisława Zdyba. Dziś szczyt pozostaje dziką, chronioną perłą Tatr — dostępną jedynie dla oczu wędrowców przemierzających okoliczne granie.