Wichren (bułg. Вихрен) – najwyższy szczyt w paśmie Piryn (2914 m n.p.m.), drugi pod względem wysokości szczyt Bułgarii i trzeci (po Musale i Mitikasie) szczyt półwyspu Bałkańskiego. Wznosi się w północno-zachodniej części Pirynu, w grzbiecie biegnącym na północ od zwornikowego Muratowa (2669 m) przez Kuteło (2908 m) i grań Konczeto ku Banskiemu Suchodołowi (2884 m), i rozdzielającym tu górną część doliny Byndericy (na wschodzie) od doliny źródłowych partii rzeki Włachiny. Od południa masyw Wichrenu ogranicza przełęcz Wichrenski preslap (ok. 2550 m), natomiast od północy przełęcz Premkata (2665 m). W kierunku wschodnim od wierzchołka opada ku dolinie Byndericy (w rejon schroniska Bynderica) nieco kręta, skalista grań o nazwie Dżamdżijew ryb. U północno-wschodnich podnóży spiętrzenia szczytowego, pomiędzy wspomnianą granią a odcinkiem grzbietu północnego, znajduje się duży polodowcowy kocioł Kazana (dno na wysokości ok. 2400 m). Ponad nim, na wysokości 2500-2600 m, utrzymuje się zwykle do lata (a czasem i przez cały rok) pole firnowe, czasem określane jako „lodowiec Śnieżnika”. Masyw Wichrenu zbudowany jest głównie z marmurów. Jego stoki strome, skaliste, lecz słabo rozczłonkowane, wznoszą się od 700 do 1100 m ponad okolicznymi dolinami. Szczyt, nieco kopulasty, zwieńczony jest niskim kratownicowym masztem ze skrzynką meteoroloiczną. Wierzchołek ten przez Słowian był uznawany za siedzibę boga Peruna.