Veľký bok (1727 m n.p.m.) to jeden z najbardziej charakterystycznych szczytów Niżnych Tatr — wybitna, samotna kopuła górująca nad liptowską częścią pasma i oferująca panoramę, która zapiera dech w piersiach. Leży poza główną granią, co sprawia, że widoki z jego wierzchołka są jeszcze rozleglejsze niż z niejednego wyższego sąsiada.

Szczyt wieńczy rozległa, niemal pozioma płaskowyżyna pseudokrasowa na wysokości około 1650 m n.p.m., porośnięta wysokimi trawami typowymi dla hal. To właśnie ta otwarta, bezleśna przestrzeń sprawia, że panorama jest tu naprawdę wyjątkowa — przy dobrej pogodzie widać Wysokie i Zachodnie Tatry, Chočské vrchy, Małą Fatrę, Orawską Magurę, Polanę, a nawet odległe Branisko. Jesienią hale złocą się i mienią barwami, zimą szczyt obleka się w śnieg, a wiosną budzące się łąki zapraszają na pierwsze wędrówki sezonu. Na południowych i zachodnich stokach stopniowo powracają świerki i jałowce, lecz wierzchołek pozostaje otwarty i przestronny.

• Z Svarína (od północy) — szlak żółty, przez dolinę Torysa; umiarkowany
• Od południa z Zadnej hole (z głównej grani, skrzyżowanie z Drogą Bohaterów SNP) przez Sedlo pod Veľkým bokom — szlak żółty; umiarkowany
• Z Malužinej — szlak żółty, przez dolinę Hodruša i Sedlo pod Veľkým bokom; umiarkowany

• Szczyt leży w granicach Parku Narodowego Niżne Tatry — obowiązują zasady parku.
• W siodle pod szczytem stoi mała chatka myśliwska, która nie jest dostępna dla turystów.
• Na szczycie kończy się oznakowany szlak turystyczny.

W siodle pod Veľkým bokiem stała przed II wojną światową duża i popularna schronisko turystyczna — w grudniu 1944 roku spalił ją hitlerowska jednostka antypartyzancka Abwehrgruppe 218 (Edelweiss). Dziś w jej miejscu stoi jedynie niewielka chatka myśliwska, a historia tego miejsca dodaje wędrówce szczególnego wymiaru.