Veľká kopa (1637 m n.p.m.) to jeden z charakterystycznych wierzchołków Liptowskich Kop w Tatrach Zachodnich — potężny węzeł grzbietowy, z którego rozchodzi się aż pięć ramion górskich. To miejsce dzikie, surowe i absolutnie autentyczne, niedotknięte turystycznym ruchem z bardzo konkretnego powodu: wstęp tu jest po prostu zakazany.

Szczyt wznosi się niemal w połowie grzbietu Kop, otoczony głębokimi dolinami — Cichą i Kôprovą — które należą do najpiękniejszych i najlepiej zachowanych fragmentów Tatr. Krajobraz jest tu mieszaniną hal i skał, a widoki z wierzchołka obejmują panoramę Tatr Wysokich i Zachodnich oraz fragment Niskich Tatr. Zimą masyw jest bardzo lawinowy, co dodatkowo podkreśla jego surowy charakter. W czasie II wojny światowej w rozległym masywie Veľkiej kopy ukrywali się partyzanci — góra była dla nich naturalnym schronieniem.

• Veľká kopa znajduje się na terenie ścisłego rezerwatu przyrody (Tichá dolina i Kôprová dolina) z najwyższym stopniem ochrony oraz Tatrzańskiego Parku Narodowego — wstęp dla turystów jest prawnie zakazany. Na szczyt nie prowadzi żaden znakowany szlak turystyczny.

• Obszar objęty jest najwyższym stopniem ochrony przyrody — wejście bez specjalnego zezwolenia jest zabronione i podlega karze.
• Historyczne wejścia zimowe na szczyt odbywały się na nartach — pierwsze udokumentowane pochodzi z 1912 roku (J. Grabowski z towarzyszami, granią od Závorów).
• Masyw jest silnie lawinowy w okresie zimowym — nawet dla służb ratunkowych stanowi poważne wyzwanie.

Szczyt był wzmiankowany już przez Mateja Bela pod nazwą 'Kôprová Veľká' — to jeden z dowodów na to, że Tatry od stuleci fascynowały ludzi, choć nie zawsze były dla nich dostępne. Dziś Veľká kopa pozostaje górą dla tych, którzy mogą podziwiać ją z odległości — i właśnie ta niedostępność stanowi część jej uroku.