Złota Turnia (2265 m n.p.m.) to najbardziej charakterystyczna wieża w północno-zachodniej grani Małego Kieżmarskiego Szczytu — dwugłowy skalny basztion, który przyciąga wzrok każdego, kto wędruje w tej części Tatr Wysokich. Dwa niemal równej wysokości wierzchołki nadają jej niepowtarzalny sylwetkę, która wyróżnia się na tle okolicznych grzbietów.

Turnia wyrasta ponad Złotą Przełączką (słow. Ušaté sedlo), od której oddziela ją wyraźna, stroma ściana. Od tej przełączki opada ukośnie w dół charakterystyczny żleb zwany 'Niemiecką Drabiną' — jeden z bardziej rozpoznawalnych elementów topograficznych tego rejonu. Latem skały świecą w słońcu ciepłą barwą, zimą cały masyw pokrywa się lodem i śniegiem, tworząc surowy, alpejski krajobraz. Widoki z tego miejsca obejmują rozległe partie Tatr Wysokich po obu stronach granicy polsko-słowackiej.

• Złota Turnia nie jest dostępna dla turystów — wierzchołki można zdobyć wyłącznie drogą wspinaczkową. Najkorzystniejsze podejście wspinaczkowe wiedzie od strony Złotej Przełączki (Ušaté sedlo).

• Oba wierzchołki są dostępne wyłącznie dla wspinaczy — turystyczny wstęp na szczyt jest niemożliwy.
• Rejon należy do słowackiej części Tatrzańskiego Parku Narodowego — obowiązują przepisy TANAP.

Ciekawostka historyczna: nazwa 'Złota' nie jest przypadkowa — Złotą Przełączką już w pierwszej połowie XVIII wieku regularnie przechodziły grupy złotokopów z Kieżmarku, rodu Fábry, wędrujących do swoich rewirów wydobywczych na Miedziane Ławki. Pierwsze wejście na oba wierzchołki latem należy do Alfreda Grosza, Tibolda Kregczego i Lajosa Rokfalusyego z 26 lipca 1912 roku.