Uhrocie Kasprowe to jeden z tych fragmentów tatrzańskiej grani, które znają głównie wtajemniczeni — odcinek północno-wschodniej grani Kasprowego Wierchu, skryty między przełęczami i pochłonięty przez morze kosodrzewiny. To miejsce dla ciekawskich, nie dla tłumów.

Grań Uhrocia Kasprowego rozciąga się między Wyżnim Kasprowym Siodłem (ok. 1830 m) a przełęczą Mechy (1662 m). Wyróżnia się tu kilka wzniesień: najwyższa kulminacja sięga 1852 m n.p.m., niżej leży Niżnie Kasprowe Siodło, a dalej Małe Uhrocie Kasprowe (1750 m). Od strony południowej stoki opadają łagodnie ku Dolinie Gąsienicowej — od zachodu po piarżysto-kosówkowym zboczu, od wschodu przez gęste, niemal nieprzebyte łany kosodrzewiny. Od północy grań opada do Doliny Kasprowej, którą grzęda Bałda dzieli na Stare Szałasiska i Dolinę Suchą Kasprową. Wśród zarośli kryje się ciekawostka — samotna, ok. 10-metrowa skałka zwana po prostu Skałką, do której prowadzi naturalny przesmyk w kosodrzewinie.

• Dolina Gąsienicowa (Kuźnice) — przejście granią możliwe wyłącznie zimą; latem kosodrzewina praktycznie uniemożliwia przejście bez specjalistycznego sprzętu.

• Przejście granią Uhrocia Kasprowego jest używane bardzo rzadko i wyłącznie zimą — latem odcinek od Mechów po Małe Uhrocie to według taternika Władysława Cywińskiego 'jeden wielki łan kosodrzewiny', praktycznie nie do przebycia bez maczety.
• Na kulminacji 1852 m w kierunku północno-zachodnim odchodzi grzęda Bałda — warto ją mieć na uwadze przy orientacji w terenie.
• W pobliżu Skałki przebiega naturalny przesmyk w kosodrzewinie łączący Dolinę Gąsienicową z granią — jedyna realna linia przejścia latem.

Uhrocie Kasprowe to dowód, że w Tatrach wciąż istnieją miejsca, które natura skutecznie broni przed turystyką masową — i chyba dobrze jej z tym.