Tyniok to urokliwy dwuwierzchołkowy szczyt w głównym grzbiecie Beskidu Śląskiego, który kryje w sobie więcej historii, niż mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka. Wznosi się bezpośrednio nad Przełęczą Koniakowską i choć nie należy do najwyższych wzniesień regionu, oferuje prawdziwy kontrast krajobrazowy między swoimi wierzchołkami.

Zachodnia kulminacja szczytu (891 m n.p.m.) pokryta jest otwartymi polami i pastwiskami, skąd rozciągają się przyjemne widoki na okoliczne grzbiety beskidzkie. Wschodni wierzchołek, niższy zaledwie o 2 metry, skrywa się w gęstym lesie świerkowym — zupełnie inne, bardziej intymne oblicze tej góry. Wiosną łąki zachodniej strony budzą się zielenią, latem pastwiska pachną ziołami, a jesień maluje stoki złotem i czerwienią. Szczyt należy do gminy Istebna i leży w obrębie wsi Koniaków — miejsca słynącego z koronkarstwa.

• Ze Zwardonia lub kierunku Baraniej Góry — szlak niebieski, trawersuje wschodnie stoki Tynioka tuż pod szczytem; trudność: łatwa do umiarkowanej.
• Od Przełęczy Koniakowskiej — krótkie podejście bezpośrednio na szczyt od południa.

Sama nazwa 'Tyniok' wywodzi się od 'tyniny' — listewek szczypanych siekierą ze świerkowego kloca, z których wyplatano przęsła płotów do koszarowania owiec. To piękne echo dawnego pasterskiego życia w Beskidach. Co ciekawsze, stara nazwa szczytu — Rdzawka lub Drdzawka — nawiązywała do rdzawej barwy ziemi bogatej w związki żelaza. Syderytowe rudy żelaza wydobywane tu w XIX wieku wytapiano w hucie w Węgierskiej Górce — historia przemysłu dosłownie ukryta pod nogami wędrowców.