Turnia Zwornikowa (1962 m n.p.m.) to jedna z najbardziej fascynujących skałek wspinaczkowych w rejonie Morskiego Oka — miejsce, które łączy efektowną rzeźbę skalną z bogatą historią taternictwa. Skomplikowana topografia, wielkie filary, głęboka zatoka zwana Uchem i rozległe trawiaste tarasy czynią z niej prawdziwy labirynt dla wspinaczy.

Turnia wyrasta w masywie Cubryny, w bocznej grani odchodzącej na północ od Cubryńskiego Zwornika. Jej północno-wschodnia ściana opadająca do Ucha sięga około 440 m wysokości i zachwyca trójpiętrowością — od stromych, niemal pionowych płyt u góry, przez mozaikę trawników i niskich ścianek pośrodku, aż po trudne progi skalne przy podstawie. Z tarasu Liliowe rozciągają się widoki na Wielki Piarg i Kocioł Morskiego Oka. Zimą i wczesną wiosną ściana nabiera surowości — lód i śnieg w żlebach potęgują wrażenie dzikości.

• Dolina za Mnichem (Morskie Oko) — przez Małą i Wielką Galerię Cubryńską oraz Przełączkę za Turnią Zwornikową — kilkanaście minut od przełączki, trudność 0+ w skali UIAA — droga nieco skomplikowana orientacyjnie, lecz bez dużych trudności technicznych.

• Turnia Zwornikowa nie leży na żadnym szlaku turystycznym — dostępna wyłącznie dla taterników w ramach rejonu wspinaczkowego nad Morskim Okiem.
• Na szczycie prowadzi kilka dróg wspinaczkowych o trudności od 0+ do V+/A0, w tym wielogodzinne drogi filarowe (np. Droga Bujakiewicza — ok. 9 godz.).
• Rejon wymaga znajomości technik wspinaczkowych i odpowiedniego wyposażenia.

Pierwsze odnotowane wejście miało miejsce prawdopodobnie 13 sierpnia 1922 roku — dokonali go Ludwik Gruhn i Mieczysław Świerz. Monografię Turni Zwornikowej opracował Jacek Czyż, który nadał nazwy wielu lokalnym formacjom skalnym, wzbogacając topografię tej wyjątkowej ściany.