Tomanowa Kopa (1899 m n.p.m.) to jeden z tych tatrzańskich wierzchołków, które łatwo przeoczyć na mapie — a jednak kryją w sobie coś wyjątkowego. Leżąc w grani głównej Tatr Zachodnich, na granicy polsko-słowackiej, pełni rolę zwornika, od którego odchodzi długi Zadni Smreczyński Grzbiet. To szczyt dla tych, którzy lubią spokój i nieutarte ścieżki.

Od strony polskiej szczyt wznosi się nad Doliną Suchą Tomanową — polodowcowym kotłem o surowym, dzikim charakterze. Północne zbocza to strome skalne urwiska, niżej przechodzące w piargi i łagodniejsze trawiaste stoki. Od strony słowackiej krajobraz jest łagodniejszy: trawiasto-piarżyste zbocza z drobnymi kępami kosodrzewiny opadają ku Szerokiemu Żlebowi w dolinie Hliny. Latem panuje tu cisza i niemal samotność, jesienią trawy nabierają złotych barw, a wczesną wiosną śnieg trzyma się długo na północnych urwiskach.

• Dolina Kościeliska / Dolina Tomanowa (Zakopane) — podejście przez Dolinę Tomanową, górne odgałęzienie Doliny Kościeliskiej; trudność umiarkowana do wymagającej, szczyt dostępny w ramach przejścia graniowego.

• Tomanowa Kopa leży dokładnie na granicy polsko-słowackiej — przejście granią wymaga ważnego dokumentu tożsamości.
• Na wielu mapach szczyt nie jest wyodrębniony jako osobny wierzchołek, lecz traktowany jako część grani Tomanowego Wierchu — warto korzystać z dokładnych map w większej skali.
• Obszar objęty jest ochroną Tatrzańskiego Parku Narodowego — obowiązuje zakaz schodzenia ze szlaków.

Tomanowa Kopa jest klasycznym przykładem tzw. zwornika — topograficznego węzła, od którego odchodzą boczne grzbiety. Choć mało wybitna wysokościowo, jej rola w układzie rzeźby Tatr Zachodnich jest nie do przecenienia przez miłośników kartografii i górskiej topografii.