Tokarnia (1220 m n.p.m.) to masywny szczyt w Tatrach Bielskich, wznoszący się tuż nad malowniczą miejscowością Ždiar. To jeden z tych wierzchołków, które przyciągają ciekawskich — nie szlakami, lecz właśnie ich brakiem, otoczony aurą dzikości i niedostępności.

Szczyt wyrasta z grzbietu odchodzącego na północ od Bujačiego vrchu (1947 m n.p.m.) w głównej grani Tatr Bielskich. Pokrywa go zwarty las, który latem tworzy zielony dywan, a zimą zamienia się w ciche królestwo śniegu. Na odlesionych fragmentach zboczy otwierają się widoki na główną grań Tatr Bielskich, Spiską Magurę, Góry Lewockie oraz liczne szczyty po słowacko-polskiej stronie granicy. Zachodnie stoki odwadnia Tokárenský potok, a południowe i wschodnie — Babí potok.

• Tokarnia leży w granicach Tatrzańskiego Parku Narodowego oraz Narodowej Rezerwacji Przyrody Belianske Tatry — wejście na szczyt jest oficjalnie niedozwolone. Na wierzchołek nie prowadzi żaden znakowany szlak turystyczny.

• Szczyt znajduje się w narodowej rezerwacie przyrody Belianske Tatry, gdzie ruch turystyczny jest ściśle ograniczony — podobnie jak w przypadku innych wierzchołków tej części Tatr. Przekraczanie tych zasad grozi mandatem.
• Najbliższa miejscowość to Ždiar, leżąca u północnego podnóża masywu — doskonała baza wypadowa z zapleczem noclegowym i gastronomicznym.

Tokarnia to przykład tatrzańskiego szczytu, który istnieje nie dla zdobywców, ale dla krajobrazu — widoczna z okolicznych dolin, stanowi charakterystyczny element sylwetki Tatr Bielskich i przypomina, że część górskiej przyrody najlepiej podziwiać z dystansu.