Tawpiszyrka to jeden z bardziej dzikich i mało uczęszczanych grzbietów ukraińskich Karpat, ukryty w masywie Gorganów. Osiąga 1503 m n.p.m. i rozciąga się na długości około 9 km, oferując poczucie prawdziwej górskiej samotności z połoninami, kamiennymi rumowiskami i gęstymi lasami.

Grzbiet ciągnie się z północnego zachodu na południowy wschód, a jego stoki są strome i w większości zalesione. Na wyższych partiach otwierają się polany — połoniny — skąd rozciągają się szerokie widoki na Gorgany. W kilku miejscach napotkasz kamienne osypiska charakterystyczne dla tego masywu. Zima jest tu surowa i śnieżna, lato przynosi kwitnące hale, a jesień barwi stoki złotem i czerwienią buczyn. Grzbiet tworzy kilka łagodnych wierzchołków: Tawpysz (1450,9 m), 1455,5 m, 1464 m i najwyższy punkt 1503 m.

• Od strony wsi Bystrycia (Nadwórnański rejon, obwód iwano-frankiwski) — podejście od północno-wschodniego podnóża grzbietu, przy którym znajduje się wodospad Salatruczil; trudność: umiarkowana do wymagającej.
• Od strony zakarpackiej — grzbiet jest dostępny od północnego zachodu, jednak szlaki po tej stronie są słabiej oznakowane.

• Północno-zachodnia część grzbietu przebiega wzdłuż granicy administracyjnej między obwodem iwano-frankiwskim a zakarpackim — dawna granica państwowa między Polską a Czechosłowacją przed II wojną światową.
• Znaczna część grzbietu leży w obrębie obszarów chronionych: Tawpyszyrkowskiego zakaznika botanicznego, Wysokogórskiego dendroparku oraz rezerwatu 'Tawpiszyrkа'. Od strony zakarpackiej działa zakaznik botaniczny 'Gorgany i Tawpiszyrka'.
• Na południe od grzbietu leży Przełęcz Legionów, na północny zachód — urwisko zwane Piekłem (Pekło).

Nazwa grzbietu ma fascynującą etymologię — jedna z teorii łączy ją z przydomkiem Włada III Palownika (Drakuli), od rumuńskiego słowa 'ţeapă' oznaczającego pal lub ostrze, co może wskazywać na dawne drewniane fortyfikacje w tym miejscu.