Szpiglasowy Wierch (2172 m n.p.m.) to jeden z bardziej charakterystycznych szczytów w głównej grani Tatr, skrywający w swojej nazwie historię górniczą — dawniej wydobywano tu antymonit, czyli szpiglas. To szeroki, wielowierzchołkowy masyw, z którego roztaczają się widoki na Dolinę Pięciu Stawów Polskich, Morskie Oko i słowacką Dolinę Koprową.

Szczyt zachwyca różnorodnością krajobrazu. Po stronie polskiej strome północne ściany opadają ku Wielkiemu Stawowi Polskiemu, a na zboczach wyróżnia się malowniczy Czerwony Piarg i urokliwa Szpiglasowa Kotlinka. Po stronie słowackiej łagodniejsze zbocza schodzą do Doliny Ciemnosmreczyńskiej. Przez sam wierzchołek przebiega granica polsko-słowacka, co nadaje temu miejscu wyjątkowy charakter. Latem widoki są rozległe i wyraźne, jesienią ściany piarżyste mienią się ciepłymi barwami, a zimą masyw zamienia się w poważne, alpejskie otoczenie.

• Morskie Oko (parking) — szlak żółty przez Szpiglasową Przełęcz (tzw. Ceprostrada), ok. 2 godz. 15 min. na przełęcz + 15 min. na szczyt, umiarkowany
• Dolina Pięciu Stawów Polskich (schronisko PTTK) — szlak żółty przez Szpiglasowe Perci, ok. 1 godz. 30 min. na przełęcz + 15 min. na szczyt, trudniejszy (fragment ubezpieczony łańcuchami)

• Przez szczyt przebiega granica polsko-słowacka — szlak nie prowadzi jednak oficjalnie na stronę słowacką.
• Fragment szlaku od strony Doliny Pięciu Stawów Polskich (Szpiglasowe Perci) jest ubezpieczony łańcuchami i wymaga ostrożności.
• W pobliżu znajduje się schronisko PTTK w Dolinie Pięciu Stawów Polskich — dobre miejsce na odpoczynek przed lub po wejściu.

Nazwa szczytu pochodzi od polonizacji niemieckiego słowa Spiessglas, oznaczającego antymonit — rudę wydobywaną w tej okolicy jeszcze w XVIII wieku. Współczesna nazwa Szpiglasowy Wierch została oficjalnie wprowadzona dopiero w 1951 roku przez Witolda Henryka Paryskiego.