Szpiglasowa Czuba to jeden z tych tatrzańskich szczytów, które kryją się w cieniu bardziej znanych sąsiadów, a mimo to potrafią zaskoczyć swoim charakterem. Wznosi się na około 2160 m n.p.m. w Szpiglasowej Grani, na granicy polsko-słowackiej, i jest miejscem dostępnym wyłącznie dla doświadczonych taterników.

Grań szczytowa Szpiglasowej Czuby jest niemal pozioma, ale usiana licznymi zębami skalnymi, które nadają jej surowy, alpejski wygląd. Od strony polskiej, z Doliny za Mnichem, opada imponująca ściana o wysokości około 130 metrów. Po stronie słowackiej, nad Doliną Ciemnosmreczyńską, zbocza są nieco łagodniejsze — 50-metrowe ścianki przechodzą w trawiasto-skaliste stoki. Najwyższy punkt grani, zwieńczony słupkiem granicznym i metalową tyką, leży w pobliżu północno-zachodniego krańca wierzchołka. Widoki z tego miejsca obejmują zarówno polską, jak i słowacką stronę Tatr — dzika i rzadko odwiedzana okolica dla tych, którzy cenią ciszę i autentyczność gór.

• Dojście możliwe jest od strony Doliny za Mnichem (Polska) lub Doliny Ciemnosmreczyńskiej (Słowacja) — jednak szczyt nie posiada znakowanych szlaków turystycznych i jest dostępny wyłącznie drogami wspinaczkowymi, z których najłatwiejsza wyceniona jest na II stopień w skali tatrzańskiej.

• Wspinaczka na Szpiglasową Czubę jest obecnie niedozwolona — szczyt objęty jest zakazem wejść.
• Szczyt leży na granicy polsko-słowackiej; przez grań przebiega granica państwowa.
• Nawet najłatwiejsza droga wymaga umiejętności wspinaczkowych (II w skali tatrzańskiej) — teren dostępny wyłącznie dla taterników.

Ciekawostka: szczyt przez długi czas pozostawał bezimienny — nazwę 'Szpiglasowa Czuba' nadał mu Bernard Uchmański dopiero w 1962 roku, przy okazji poprowadzenia pierwszej drogi wspinaczkowej na północno-wschodniej ścianie. Pierwsze pełne wejście na wierzchołek, z przejściem całej Szpiglasowej Grani bez obejść trudnych miejsc, zaliczył Janusz Mączka 27 lipca 1966 roku.