Szeroka Jaworzyńska (2210 m n.p.m.) to jeden z najbardziej rozległych masywów słowackich Tatr Wysokich — imponująca, falista góra, która rozdziela Dolinę Białej Wody od Doliny Jaworowej. To miejsce z wyjątkowym charakterem: dzika, niemal nietknieta natura, głębokie jaskinie i panoramy, które zachwycały już dziewiętnastowiecznych podróżników.

Masyw robi wrażenie przede wszystkim swoją rozległością — ramiona górskie rozchodzą się na wszystkie strony, tworząc labirynt dolin i żlebów. Krajobraz zmienia się tu z krystalicznego skalnego wierzchołka przez rozległe hale po gęste lasy reglowe. Wiosną ośnieżone zbocza błyszczą w słońcu, latem dominuje zieleń traw i kosodrzewiny, jesienią stoki płoną barwami. Atmosfera jest zdecydowanie bardziej odludna niż na popularnych tatrzańskich szlakach — cisza i dzikość są tu na wyciągnięcie ręki.

• Masyw jest obecnie objęty ścisłą ochroną przyrody i pozostaje niedostępny dla turystów oraz taterników — wejście na szczyt nie jest możliwe w ramach standardowej turystyki.

• Szeroka Jaworzyńska stanowi ścisły rezerwat przyrody — wstęp jest zakazany zarówno dla turystów, jak i wspinaczy.
• W masywie znajduje się Cień Księżyca — najdłuższa znana jaskinia Tatr, odkryta w 2004 roku.
• Na dnie Doliny Szerokiej leży Cichy Staw (1743 m n.p.m.) — jedno z zaledwie dwóch krasowych jeziorek w całych Tatrach.

Panoramę z masywu propagował już w 1844 roku Wilhelm Richter, a od 1887 roku rejon objął prywatną ochroną książę Christian Hohenlohe — co czyni Szeroką Jaworzyńską jednym z najwcześniej chronionych zakątków Tatr. Pierwsze odnotowane wejście turystyczne miało miejsce 20 września 1835 roku.