Szczeliniec Mały to tajemniczy sąsiad słynnego Szczelińca Wielkiego — dziki, niedostępny i właśnie dlatego fascynujący. Choć wznosi się na 895 m n.p.m. i góruje nad środkowym piętrem Gór Stołowych o prawie 200 metrów, nie zobaczysz tu tłumów turystów. To miejsce rządzi się własnymi prawami.

Szczyt ma kształt przypominający ścięty stożek zwieńczony koroną pionowych skalnych ścian, które opadają kilkadziesiąt metrów w dół we wszystkich kierunkach. Od sąsiedniego Szczelińca Wielkiego oddziela go płytka przełęcz na wysokości ok. 867 m n.p.m. W przeciwieństwie do swojego słynniejszego brata, Szczeliniec Mały nie posiada rozbudowanego systemu głębokich spękań tworzących 'skalnych miast' — jego charakter jest bardziej surowy i monolityczny. Wierzchowina zbudowana jest z górnokredowych piaskowców ułożonych niemal poziomo, co nadaje całości stołowy, majestatyczny wygląd. O każdej porze roku okolica emanuje dziką, nietkniętą atmosferą.

• Szczyt jest całkowicie zamknięty dla ruchu turystycznego — nie prowadzi tu żaden oficjalny szlak. Wejście na jego teren jest niedozwolone.

• Na obszarze Szczelińca Małego utworzony jest rezerwat przyrody — wstęp jest zabroniony.
• Szczyt można podziwiać z tras prowadzących przez pobliski Szczeliniec Wielki lub z okolic wsi Pasterka.

U podnóża Szczelińca Małego od strony Pasterki do dziś przetrwały ślady fortyfikacji z przełomu 1790/1791 — tzw. Bateria nad Pasterką, zbudowana przez Prusaków w obliczu spodziewanego konfliktu z Austrią i opuszczona w 1806 roku. To kawałek historii ukryty tuż przy dzikiej skale.