Świstowy Szczyt (2382 m n.p.m.) to jeden z tych tatrzańskich wierzchołków, które nagradzają śmiałków panoramą zapierającą dech w piersiach — a przy tym należy do najłatwiej dostępnych szczytów w całych Tatrach Wysokich. To węzłowy punkt głównej grani, z którego rozchodzą się aż cztery boczne grzbiety, co nadaje mu wyjątkowy, rozłożysty charakter.

Masyw ma trzy wierzchołki: główny Wielki Świstowy Szczyt, Wierzchołek Środkowy oraz Wschodni. Krajobraz jest tu klasycznie wysokogórski — skaliste granie, strome ściany północne opadające ku Kotlinie Równienkowej i łagodniejsze stoki południowe schodzące do Wielkiej Doliny Zimnej. Latem szczyt przyciąga turystów wysokogórskich, zimą zaś chętnie odwiedzają go skialpiniści. Z wierzchołka roztacza się rozległa panorama kołowa — widać okoliczne szczyty Tatr Wysokich, grań Tatr Bielskich, Beskidy Orawskie, Branisko oraz szczyty w południowej Polsce.

• Schronisko Zbójnicka Chata — wyjście bez znakowanego szlaku, wymagające doświadczenia lub towarzystwa górskiego przewodnika; trudność: wymagająca
• Przez Przełęcz Prielom — niebieski szlak łączący Dolinę Litworową z Wielką Doliną Zimną prowadzi w pobliżu masywu i umożliwia podejście do podstawy szczytu

• Wejście na szczyt możliwe wyłącznie w towarzystwie licencjonowanego przewodnika górskiego — teren objęty jest ochroną rezerwatową i przepisami Tatrzańskiego Parku Narodowego
• Szczyt leży na granicy Narodowej Rezerwacji Przyrody Doliny Bielovodskiej i Dolin Zimnych
• Ściany północne nad Kotliną Równienkową oferują możliwości wspinaczkowe

Pierwszego wejścia na szczyt dokonali 20 lipca 1897 roku August Otto i górski przewodnik Ján Hunsdorfer starszy — a pierwsze zimowe wejście zaliczył Gyula Komarnicki 16 lutego 1913 roku.