Świstowa Czuba (1763 m n.p.m.) to nieoczywisty skarb polskich Tatr Wysokich — kulminacja północnego ramienia Opalonego Wierchu, skromna z nazwy, ale hojnie obdarzona widokami. Jeśli szukasz miejsca, skąd rozciąga się panorama na masyw Wołoszyna, Dolinę Pięciu Stawów Polskich i Dolinę Roztoki z zawieszoną wysoko Dolinką Buczynową, to masz właśnie ten adres.

Świstowa Czuba jest górą jednodolinną — wszystkie jej stoki opadają wyłącznie do Doliny Roztoki. Od północy urwisko o trójkątnym kształcie i wysokości około 300 m robi duże wrażenie: w ścianie skrywa się charakterystyczny Świstowy Mnich, a miejscami rosną dorodne limby. Latem to przestrzeń ciszy i alpejskiej zieleni, zimą — poważna, wymagająca teren, który nie wybacza błędów.

• Morskie Oko (parking przy schronisku) — szlak niebieski przez Opalone i Świstówkę Roztocką; czas przejścia ok. 2 h w górę, ok. 1:40 h w dół; trasa umiarkowanie trudna.
• Schronisko w Dolinie Pięciu Stawów Polskich — szlak niebieski przez Świstowe Siodło i Świstową Kopę; czas zbliżony, trudność umiarkowana.

• Szlak jest zamknięty od 1 grudnia do 31 maja.
• W okolicach Świstowego Przechodu istnieje stara, nieoznakowana ścieżka, potocznie zwana 'śmiertelnym skrótem' — prowadzi na przepaściste urwisko nad Doliną Roztoki i jest skrajnie niebezpieczna. Zawsze trzymaj się aktualnego, oznakowanego wariantu szlaku niebieskiego.
• Bliskie schronisko PTTK w Dolinie Pięciu Stawów Polskich stanowi doskonałą bazę wypadową.

Nazwa 'Świstówka', którą szczyt bywa mylnie określany, pochodzi podobno od wiatru, który — jak pisała Maria J. Zaleska — 'świszcze tu często najokropniej'. Pierwsze udokumentowane przejście północną ścianą zdobyła w 1930 roku czwórka taterników, wśród nich Witold Henryk Paryski — późniejszy autor monumentalnej encyklopedii tatrzańskiej.