Świnka (2163 m n.p.m.) to rozłożysty masyw w słowackich Tatrach Wysokich, który przyciąga doświadczonych taterników szukających czegoś poza utartymi szlakami. Brak oficjalnych szlaków turystycznych sprawia, że to miejsce pozostaje domeną prawdziwych pasjonatów gór.

Masyw leży w górnej części Bździochowej Grani i oferuje dwa zupełnie różne oblicza. Od strony południowo-zachodniej stoki opadają łagodnie ku Dolinie Czarnej Jaworowej — trawiasto-skaliste zbocza z licznymi turniczkami tworzą krajobraz surowy, ale nie przytłaczający. Zupełnie inaczej wygląda strona północna, gdzie trzy ściany — północno-zachodnia, północna i północno-wschodnia — opadają ku Dolinie Kołowej nawet 500-metrowymi urwiskami. Przez ścianę północną przebiega ogromna depresja z imponującym skalnym filarem po lewej stronie. Zimą cały masyw nabiera jeszcze bardziej alpejskiego charakteru.

• Najdogodniejsza droga dla taterników prowadzi granią z Pośredniej Bździochowej Bramy — wymagająca, brak znakowania, tylko dla doświadczonych wspinaczy.
• Wejście ścianą północną — częściowo nadzwyczaj trudne, stopień V w skali UIAA, zdecydowanie dla zaawansowanych.

• Na Świnkę nie prowadzą żadne znakowane szlaki turystyczne — wejście wymaga umiejętności wspinaczkowych i znajomości terenu.
• Szczyt leży na Słowacji — konieczne jest posiadanie ważnego zezwolenia na wejście w strefę bez szlaków w Tatrzańskim Parku Narodowym (TANAP).

Pierwsze odnotowane wejście turystyczne latem miało miejsce 13 sierpnia 1908 roku — dokonali go Antoni Jakubski, Adam Konopczyński i Stanisław Szulakiewicz. Nazwa 'Świnka' pochodzi najprawdopodobniej od szerokiego, rozłożystego kształtu masywu.