Suchy Wierch Waksmundzki (1485 m n.p.m.) to reglowy szczyt w Tatrach, schowany pośród gęstych lasów na grzbiecie biegnącym od Gęsiej Szyi po Kopy Sołtysie. To spokojne, leśne miejsce z dala od tłumów — idealne dla tych, którzy szukają ciszy i autentycznego kontaktu z górską przyrodą.

Szczyt leży pomiędzy Przysłopem Waksmundzkim (1443 m) od strony Gęsiej Szyi a Wyżnią Filipczańską Przełęczą (1443 m) oddzielającą go od Ostrego Wierchu. Jego południowo-zachodnie stoki opadają ku Waksmundzkiej Polanie, a od północnego wschodu — ku dolinie Filipki, skąd spływa Filipczański Potok. Atmosfera tego miejsca jest kameralna: las iglasty otacza ze wszystkich stron, tworząc latem zielony, chłodny tunel, a zimą ciszę przerwaną jedynie skrzypieniem śniegu pod butami. Od południa sąsiaduje z Małą Koszystą, oddzielony Waksmundzką Przełęczą (1418 m), gdzie rozciąga się Rówień Waksmundzka.

Dawniej południowe stoki Suchego Wierchu były wypasane jako serwitut Hali Waksmundzkiej — dziś po tej działalności pozostały jedynie ślady w kształcie terenu.

• Dolina Filipki / Waksmund — szlak grzbietowy prowadzący przez Przysłop Waksmundzki lub Wyżnią Filipczańską Przełęcz, trudność: umiarkowana.

• Szczyt leży w obrębie Tatrzańskiego Parku Narodowego — obowiązuje opłata za wstęp.
• Wejście na sam wierzchołek odbywa się przez gęsty las, widoki są ograniczone — to szczyt dla miłośników spokojnych, leśnych wędrówek, nie panoram.

Interesującym faktem jest to, że południowe stoki Suchego Wierchu były niegdyś częścią tradycyjnego wypasu owiec związanego z Halą Waksmundzką — góralska historia wpisana jest tu w każdy zakątek terenu.