Suchy Wierch Ornaczański (1832 m n.p.m.) to najbardziej wysunięty na północ i najłagodniejszy ze szczytów grzbietu Ornak w Tatrach Zachodnich. Choć nie dominuje wysokością, nagradza wędrowca rozległymi widokami i wyjątkową atmosferą tatrzańskiej hali — bez tłumów i bez wysiłku technicznego.

Szczyt jest łagodny i całkowicie porośnięty niską murawą oraz kępami kosodrzewiny. W połowie lata zbocza nabierają rudoczerwonych barw — to pędy situ skuciny zabarwiają trawę na ciepło. W murawie rosną dzwonek alpejski, sasanka alpejska, widłak wroniec i żyworodna forma wiechliny alpejskiej. Z wierzchołka roztacza się doskonały widok na pobliski Kominiarski Wierch. Na południu grzbiet prowadzi przez Wyżnią Ornaczańską Przełęcz (1825 m) ku wyższym wierzchołkom Ornaku (1854 m), Zadniemu Ornakowi (1867 m) i Kotłowej Czubie (1840 m).

• Iwaniacka Przełęcz — szlak zielony, czas przejścia ok. części trasy całego grzbietu Ornaku (łączny czas przez cały grzbiet do Liliowego Karbu: 2 godz. 20 min), trudność: łatwa

• Szczyt leży w Tatrzańskim Parku Narodowym — obowiązuje opłata za wstęp.
• Zielony szlak biegnie przez cały grzbiet Ornaku, przez Siwą Przełęcz i Siwe Turnie, kończąc się na przełęczy Liliowy Karb — warto zaplanować przejście całego grzbietu.
• Dawniej okoliczne hale były terenami pasterskimi Hali Ornak.

Suchy Wierch Ornaczański to dawny teren pasterski — jeszcze do niedawna owce przemierzały te łagodne stoki, a murawę kształtowało wieki wypasu. Dziś zostały po tym jedynie piękne, otwarte widoki i wyjątkowo bogata roślinność alpejska.