Suchy Wierch to jeden z tych tatrzańskich szczytów, które celowo pozostawiono dzikim — nie prowadzi tu żaden szlak, a jego postrzępiony grzebień skalny wciąż kryje rzadkie gatunki roślin. To miejsce dla tych, którzy cenią Tatry nietknięte tłumami turystów, choć trzeba pamiętać, że wejście na wierzchołek wymaga doświadczenia i nie jest formalnie dozwolone poza szlakami.

Szczyt wznosi się w grzbiecie oddzielającym Dolinę Strążyską od Doliny Białego, pomiędzy Niżnią Suchą Przełęczą a Czerwoną Przełęczą. Partie szczytowe są bezleśne, miejscami porośnięte kosodrzewiną, a widok stąd obejmuje dziką, poszarpaną grań z turniczkami zwanymi Klasztory. Niżej rozciągają się gęste, trudno dostępne lasy pełne wiatrołomów — zwłaszcza jesienią i zimą teren robi się tu wyjątkowo surowy i niebezpieczny dla niedoświadczonych.

• Brak oficjalnych szlaków turystycznych — obszar nie jest udostępniony do uprawiania taternictwa
• Dawniej istniał czerwony szlak z Suchego Wierchu na Wielką Rówień, ale nie zachował się po nim żaden ślad

• Suchy Wierch leży poza obszarem udostępnionym dla turystyki i taternictwa — wejście wiąże się z ryzykiem i brakiem oznakowania
• Teren pozbawiony ścieżek, z gęstymi lasami, wiatrołomami i bujną kosodrzewiną utrudniającą przejście
• Możliwe niespodziewane trudności skalne na trasie

To jedno z niewielu miejsc w Tatrach, gdzie zachowały się rzadkie zbiorowiska roślinne — rośnie tu jarząb nieszpułkowy i storczyk drobnokwiatowy, gatunki spotykane w Polsce niezwykle rzadko.