Studzienna Góra (1555 m n.p.m.) to trzeci co do wysokości szczyt Karkonoszy i całej Republiki Czeskiej — a mimo to pozostaje zdecydowanie mniej oblegana niż sławna Śnieżka. Jeśli szukasz przestrzeni, ciszy i rozległych widoków bez tłumów, to właśnie tu powinieneś trafić.

Szczyt ma charakterystyczny, kopulasty kształt — łagodny i zaokrąglony, z płaskim wierzchołkiem. Stoki opadające na północ i zachód są spokojne, niemal sielskie. Zupełnie inaczej wygląda sytuacja po stronie wschodniej i południowej: tam teren spada gwałtownie w stronę Obřího dolu i Modrého, tworząc strome żleby lawinowe i skaliste kary lodowcowe — Úpską jamę, Małą i Velką Studničną jamę. Zimą na tych stokach tworzą się potężne nawisy śnieżne, a południowy stok lawinowy z charakterystycznym polem śnieżnym zwanym 'Mapą Republiki' jest jedną z najciekawszych osobliwości tego rejonu. Wiosną i latem okolica robi się zielona i torfowiskowa — między głównym grzbietem a szczytem leży Úpskie torfowisko z źródłami rzek Úpy i Białej Łaby. Jesienią kolory są tu po prostu bajeczne.

• Od strony Łącznej Łąki (Luční bouda) — trasa grzbietowa, umiarkowanie wymagająca, około 30–40 minut marszu od schroniska.
• Od strony Obřího dolu — podejście od wschodu, bardziej strome i wymagające, dla wprawnych turystów.

• Szczyt leży w I strefie ochronnej Karkonoskiego Parku Narodowego — poruszaj się wyłącznie po wyznaczonych szlakach.
• W rejonie szczytu zimą realnie zagrożenie lawinowe — sprawdzaj komunikaty przed wyjściem.
• Nazwa 'Studzienna Góra' obowiązuje oficjalnie dopiero od 1952 roku — wcześniej używano nazw niemieckich: Steinboden lub Brunnberg.

Ciekawostka: Studzienna Góra jest zaledwie 55 centymetrów niższa od sąsiedniej Łącznej Góry (Luční hora) — różnica godna uwagi, biorąc pod uwagę, jak wiele dzieli je pod względem popularności turystycznej.