Štiavnica (2 025 m n.p.m.) to drugi co do wysokości szczyt Niżnych Tatr — dziki, pozbawiony znakowanych szlaków i właśnie dlatego tak wyjątkowy. Czeka tu surowy wysokogórski krajobraz, wspaniała panorama i poczucie prawdziwej przygody z dala od tłumów.

Od północy szczyt prezentuje się imponująco: potężne ściany opadają niemal 500 metrów w dół, tworząc widowiskowy masyw. Łagodniejsze południowe zbocza pokrywają pola granitowych głazów, które w jesiennym słońcu mienią się złotem i szarością. Ze skalistego wierzchołka rozciąga się niemal 360-stopniowa panorama — widać stąd Tatry, Góry Choczańskie, Połoninę, pasmo Veporskie i Stolickie, a przy dobrej widoczności nawet węgierski Kékes. To jedno z najlepszych punktów widokowych w całych Niżnych Tatrach.

• Z Ďumbiera (2 046 m) — grzbietem na wschód, brak oznakowania, trasa umiarkowanie wymagająca; wyjście na Ďumbier możliwe m.in. ze Schroniska im. gen. M. R. Štefánika leżącego u południowego podnóża masywu.

• Szczyt w całości leży w granicach Narodowej Rezerwacji Przyrody Ďumbier — obowiązuje zakaz schodzenia z wyznaczonych tras.
• Brak znakowanych szlaków bezpośrednio na Štiavnicę; jedyna rekomendowana droga prowadzi grzbietem z Ďumbiera.
• W pobliżu: Schronisko gen. Milana Rastislava Štefánika na południowym zboczu masywu.

Nazwa szczytu nie jest przypadkowa — u jego południowych stoków bierze początek potok Štiavnica, który opływa masyw od wschodu i podąża na północ, by wpłynąć do Wagu. To jedna z tych gór, gdzie natura naprawdę zaczyna się od samej podstawy.