Spitzberg to jeden z najbardziej charakterystycznych wulkanicznych stożków Górnych Łużyc — regularna, skalista korona wznosząca się ponad okoliczne wzgórza Pogórza Wschodniołużyckiego. Jego wierzchołek wieńczy pięć bazaltowych skał zastygłych w dawnym kominie wulkanicznym, co czyni tę górę rozpoznawalną z daleka i wyjątkowo fotogeniczną.

To miejsce łączy dziką, surową urodę geologiczną z klimatem górskiej stacji turystycznej z przełomu XIX i XX wieku. Latem szczyt tętni życiem dzięki wspinaczom szukającym tras na fonolitowych skałach, jesienią i zimą króluje cisza i widoki sięgające po Góry Izerskie i Karkonosze. Na szczytowym płaskowyżu, w cieniu wielkiej skały, znajdziecie nawet małe oczko wodne z liliami wodnymi — urokliwy detal wśród surowego krajobrazu.

• Leutersdorf — szlak żółty, podejście umiarkowane
• Oberoderwitz — szlak żółty lub zielony, trasa łatwa do umiarkowanej
• Spitzkunnersdorf — szlak zielony

• Na szczycie działa schronisko Spitzbergbaude, zbudowane w 1891 r.
• Na wschodnim zboczu znajdują się dwie via ferraty: łatwiejsza Apollofalter A/B i trudniejsza Reisenboulder C/D
• Na skałach wytyczono ponad 90 tras wspinaczkowych (UIAA 1–9) w oficjalnym obszarze wspinaczki sportowej
• Na wschodnim zboczu działa letni tor saneczkowy, otwarty w 1995 r.
• Na wierzchołku znajduje się historyczny obelisk triangulacyjny z 1864 r., punkt Królewskiej Saksońskiej Sieci Triangulacyjnej

Ciekawostka: w połowie XIX wieku wejście na szczyt uchodziło za tak niebezpieczne, że przyszłego króla saskiego Fryderyka Augusta II musieli sprowadzić z góry miejscowi górale.