Spiska Grzęda (2483 m n.p.m.) to dwuwierzchołkowy szczyt zwornikowy w słowackich Tatrach Wysokich, górujący nad Doliną Dziką i Doliną Pięciu Stawów Spiskich. To miejsce dla prawdziwych taterników — dzikie, niedostępne i pozbawione oznakowanych szlaków, co nadaje mu wyjątkowy charakter spośród tatrzańskich wierzchołków.

Szczyt wznosi się w długiej południowo-wschodniej grani Wyżniego Baraniego Zwornika. Otoczenie jest imponujące: od Baraniego Mnicha oddziela go Barania Przełęcz, a sąsiednia Juhaska Turnia odgrodzona jest Juhaską Przełączką. W grani południowo-zachodniej wyróżnia się szereg malowniczych formacji skalnych — Spiska Igła, Spiska Szczerbina, a dalej Spiskie Czuby i Spiska Czubka. Zachodni cypel opadający ku Dolinie Pięciu Stawów Spiskich tworzy rozbudowany system żeber i kotłów lodowcowych, jak Barani Ogród czy Wyżni Spiski Kocioł. Zimą teren staje się krainą dla doświadczonych alpinistów — latem zaś widoki na okoliczne stawy i granie są absolutnie zapierające dech.

• Szczyt nie posiada żadnego znakowanego szlaku turystycznego — dostęp możliwy wyłącznie dla taterników z odpowiednim doświadczeniem technicznym.
• Najbardziej interesującą drogą wspinaczkową jest zachodnia ściana Spiskiej Grzędy.

• Szczyt leży w słowackiej części Tatrzańskiego Parku Narodowego — obowiązują przepisy TANAP-u, samodzielne wspinanie poza szlakami wymaga przestrzegania regulaminu parku.
• Brak rejestracji wejść na szczycie — szczyt niedostępny turystycznie, wyłącznie dla wspinaczy.

Niemiecka i węgierska nazwa szczytu — Déryspitze i Dérycsúcs — upamiętnia Józsefa Déryego, który jako pierwszy zdobył ten wierzchołek 21 lipca 1896 roku w towarzystwie przewodnika Johanna Hunsdorfera seniora.