Spalona Czuba (1257 m n.p.m.) to skalisty wierzchołek w bocznym grzbiecie Tatr Zachodnich, ukryty wśród gęstego lasu nad Doliną Chochołowską. Choć niewybitny wysokościowo, kryje w sobie kilka ciekawych tajemnic — jaskinie, wąwóz Międzyściany i ślady dawnego pasterstwa na zerodowanych stokach.

Wierzchołek wznosi się między Doliną Dudową a Doliną Huciańską, które są wschodnimi odnogami Doliny Chochołowskiej. Od strony Doliny Dudowej podnóża są stromo podcięte, tworząc wschodnie wrota wąwozu Międzyściany — miejsca klimatycznego i malowniczego o każdej porze roku. Stoki Spalonej Czuby pokrywa las, a sama czuba jest skalista. U północno-zachodnich podnóży rozciąga się urokliwa polana Jamy, oddzielająca ten szczyt od sąsiedniej Jamskiej Czuby (1108 m) przez przełęcz Jamskie Siodło (ok. 1085 m).

• Dolina Chochołowska (parking przy wlocie doliny) — podejście przez Dolinę Dudową lub Dolinę Huciańską w kierunku grzbietu; teren leśny, trudność umiarkowana.
• Polana Jamy — punkt wyjścia od strony północno-zachodniej, dostępny z głównego szlaku przez Dolinę Chochołowską.

• Szczyt leży w granicach Tatrzańskiego Parku Narodowego — obowiązuje bilet wstępu.
• W podnóżach od strony Doliny Dudowej znajduje się kilka jaskiń — warto je odszukać podczas przejścia przez wąwóz Międzyściany.
• Polana Jamy jest dziś miejscem wypasu kulturowego — możesz spotkać tu owce i bacówkę w sezonie letnim.

Nazwa 'czuba' jest w Tatrach powszechna i oznacza szczyt o kopulastym kształcie. Historia Spalonej Czuby wiąże się ściśle z owczarstwem — przez wieki pędzono tędy owce między polaną Jamy a Wyżnią Dudową Równią, co doprowadziło do silnej erozji stoków. Dziś las powoli odzyskuje swoje.