Spadowa Kopa (2252 m n.p.m.) to jeden z tych tatrzańskich szczytów, które bardziej znane są wspinaczom niż turystom — i to właśnie stanowi o jej wyjątkowym charakterze. Choć formalnie zaliczana do masywu Niżnich Rysów, taternicy od dawna traktują ją jak odrębny, samodzielny wierzchołek z własnym charakterem i historią.

Szczyt leży na granicy polsko-słowackiej, a jego niemal pozioma, wąska grań o długości około 80 m sprawia niesamowite wrażenie. Na wschód opada ścianą o wysokości około 120 m ku Dolinie Spadowej, na zachód zaś imponującym filarem sięgającym blisko 500 m ku Czarnostawiańskiemu Kotłowi. To właśnie ta zachodnia ściana — zwana przez taterników 'Czołówką Spadowej Kopy' — stała się prawdziwą mekką wspinaczkową. Urwiska Spadowej Kopy są niższe od ścian sąsiednich Niżnich Rysów, ale — jak zaznacza Władysław Cywiński — trudniejsze od nich. Zimą i wczesną wiosną ściany pokrywa lód i śnieg, co czyni je wyzwaniem nawet dla doświadczonych alpinistów.

• Zachodnim filarem — trudność V w skali tatrzańskiej, czas przejścia około 3 godzin
• Prawą częścią północno-zachodniej ściany — trudność III, około 1 godz. 30 min
• Środkiem północno-zachodniej ściany — trudność VI-, około 3 godzin, lita skała

• Szczyt leży na granicy polsko-słowackiej — wejście wymaga przestrzegania przepisów obowiązujących po obu stronach granicy.
• Rejon Niżnich Rysów i Czarnostawiańskiego Kotła to obszar wymagający odpowiednich uprawnień wspinaczkowych — skały są tu poważne i nie wybaczają błędów.
• Na Czołówce Spadowej Kopy dostępnych jest kilkanaście dróg wspinaczkowych o różnym stopniu trudności.

Pierwsze odnotowane wejście na Spadową Kopę miało miejsce 13 sierpnia 1909 roku — dokonał go Stanisław Porębski. Nazwa szczytu pochodzi od Spadowej Doliny, której dzikie, surowe piękno można podziwiać bezpośrednio ze ścian tej fascynującej góry.