Śnieżny Szczyt (2464 m n.p.m.) to jeden z mniej uczęszczanych wierzchołków Wysokich Tatr — cichy, botaniczny klejnot ukryty między Lodowym Szczytem a Baranimi Rogami. Jeśli szukasz miejsca z dala od tłumów i pełnego dzikiej tatrzańskiej przyrody, to jest właśnie ono.

Szczyt ma charakterystyczny kształt płaskiego zęba i wznosi się nad Małą Zimną Doliną oraz Javorową Doliną. Z jego wierzchołka rozciąga się panoramiczny widok na okoliczne szczyty Wysokich Tatr, grzbiet Tatr Bielskich, a przy dobrej pogodzie także na Kotlinę Popradską, Góry Wołowskie i szczyty południowej Polski. Latem skalny wierzchołek otaczają dziesiątki gatunków chronionych roślin alpejskich — odcinek głównego grzbietu między Siodełkiem a Lodowym Siodłem to prawdziwa botaniczna ekspozycja na najwyższych piętrach Tatr, z ponad 80 gatunkami roślin naczyniowych.

• Tatrzańska Javorina — szlak zielony przez Javorową Dolinę do schroniska Téryego i Zamkovskiego; szczyt nie ma oznakowanego szlaku — wymagane są umiejętności wspinaczkowe i zezwolenie

• Szczyt leży na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego i na granicy dwóch ścisłych rezerwatów przyrody — wstęp na wierzchołek wymaga odpowiednich uprawnień
• Czarna Javorowa Dolina pod Lodowym Siodłem jest strefą ścisłej ochrony TANAP-u — wstęp zabroniony
• Pierwsze wejście odnotowane w 1907 roku: Z. Klemensiewicz i R. Kordys od strony Wyżniego Lodowego Siodła (trudność II-III)

Nazwa szczytu nie wzięła się od wyjątkowego ośnieżenia — sąsiednie szczyty są równie śnieżne. Według tradycji pierwszych taterników chodziło o nawiązanie do nazwy pobliskiego Lodowego Szczytu. Mała ciekawostka z botaniki: tuż pod wierzchołkiem, na wysokości 2435 m n.p.m., rośnie gnidosz Onderów — jeden z najwyżej sięgających stanowisk tego gatunku w całych Tatrach.