Smrek (1123 m n.p.m.) to polska część podwójnego szczytu na granicy czesko-polskiej w Górach Izerskich — jego wyższy bliźniak, czeski Smrk (1124 m), góruje tuż obok. To miejsce wyjątkowe: przez wieki spotykały się tu granice trzech krain — Czech, Łużyc i Śląska, a dziś działa tu pieszy przejście graniczne, które łączy dwa kraje i dwa światy turystyczne.

Okolica zachwyca rozległymi widokami z czeskiej wieży widokowej oraz spokojną, leśną atmosferą sudeckich grzbietów. Przez Smrek przebiega dział wodny między Morzem Bałtyckim a Morzem Północnym — niewidoczna, ale fascynująca geograficzna granica. Wiosną i latem lasy pachną żywicą, jesienią barwy buczyn i świerczyn tworzą niezapomniany krajobraz, a zimą cisza i śnieg nadają temu miejscu niemal mistyczny charakter. Sam szczyt Smrek nie ma żadnego oznakowania ani punktu geodezyjnego — jest skromny i dziki, w przeciwieństwie do swojego czeskiego sąsiada z wieżą i pomnikiem.

• Ze Świeradowa-Zdroju — szlak czerwony do schroniska 'Na Stogu Izerskim' lub kolejka linowa, następnie szlak zielony przez Stóg Izerski do przejścia granicznego i dalej szlakiem niebieskim na Smrek — około 8 km, trudność: umiarkowana.

• Przy szczycie działa pieszy przejście graniczne — można swobodnie przejść na stronę czeską do sąsiedniego Smrku (1124 m).
• Na czeskim Smrku znajduje się 20-metrowa stalowa wieża widokowa (otwarta w 2003 roku) — warto ją odwiedzić, bo ze Smreku po polskiej stronie widoków praktycznie nie ma ze względu na obumarłe drzewa.
• Na południowych stokach czeskiego Smrku bierze początek rzeka Izera.

Nazwa 'Smrek' to gwarowe określenie świerka — przypomnienie czasów, gdy na szczycie rósł legendarny 'Dresslerów świerk', na którym Albrecht von Wallenstein kazał zawiesić tablice graniczne w 1628 roku. Od tej tablicy wziął się zresztą niemiecki nazwa szczytu — Tafelfichte, czyli 'Tablicowy Świerk'.