Skrajny Goły Wierch Liptowski (1984 m n.p.m.) to jeden z podrzędnych, lecz charakterystycznych szczytów grani Liptowskich Kop — miejsca, gdzie Tatry zachowują swój dziki, niemal nienaruszony charakter. Trawiasty kopulasty wierzchołek wznosi się ponad morze kosodrzewiny i lasów, oferując widoki na głęboko wciętą Dolinę Koprową.

Szczyt leży między Zadnim Gołym Wierchem Liptowskim a Krzyżnem Liptowskim, oddzielony od sąsiadów przełęczami: Koprowicką Wyżnią (1925 m) i Koprowicką Niżnią (1914 m). Wschodnie stoki opadają ku Dolinie Koprowej, a z zachodnich ramion szczytu odchodzi grzbiet rozdzielający dwa kotły lodowcowe — Koprowicki Kocioł i Krzyżny Kocioł. Tylko najwyższe partie są otwarte i trawiaste, niżej panuje gęsta kosodrzewina i las. Latem widoki z trawiastego wierzchołka są rozległe, zimą szczyt nabiera surowego, alpejskiego charakteru.

Na stokach wschodnich przebiegają trzy ścieżki na różnych wysokościach, w tym Wschodnia Obwodnica i Leśna Obwodnica.

• Dolina Koprowa — podejście wschodnimi stokami z wykorzystaniem szlaków obwodnicowych; trudność umiarkowana.

• Od 1949 roku Liptowskie Kopy są obszarem ochronnym Tatrzańskiego Parku Narodowego — obowiązuje zakaz wstępu bez specjalnego zezwolenia.
• Szczyt leży po słowackiej stronie Tatr; poruszanie się wymaga znajomości aktualnych przepisów TANAP-u.

Historyczną ciekawostką jest pierwsze odnotowane zimowe wejście, dokonane 2 lutego 1914 roku przez Ludwika Leszko, Wacława Majewskiego i W. Skibniewskiego — pionierów tatrzańskiej turystyki zimowej. Niegdyś trawiaste wierzchołki Liptowskich Kop służyły jako hale pasterskie dla mieszkańców Wychodnej i Kokawej Liptowskiej.