Skrajna Rosocha (1262 m n.p.m.) to cichy, zalesiony wierzchołek w polskich Tatrach Zachodnich, ukryty między Doliną Lejową a Małą Suchą Doliną. To miejsce z duszą — z dala od tłumów, za to z ciekawą historią ukrytą pod mchem i świerkami.

Szczyt leży w grzbiecie oddzielającym Dolinę Lejową (po wschodniej stronie) od Małej Suchej Doliny, będącej odgałęzieniem Doliny Chochołowskiej, po stronie zachodniej. Całkowite zalesienie sprawia, że Skrajna Rosocha nie kusi rozległymi panoramami, lecz oferuje za to klimat prawdziwej górskiej puszczy — spokój, zapach lasu i przyjemne wytchnienie od cywilizacji. Od wyżej położonej Zadniej Rosochy (1271 m) oddziela ją płytka przełęcz Rosochowate Siodło (ok. 1250 m). Latem zielone stoki dają przyjemny cień, jesienią zaś las przybiera ciepłe barwy złota i rdzy.

• Dolina Chochołowska (parking przy wejściu do doliny) — podejście przez Małą Suchą Dolinę w kierunku grzbietu, szlak wymaga orientacji w terenie, czas ok. 2–3 godz., trudność: umiarkowana
• Dolina Lejowa — podejście wschodnimi stokami, analogiczny czas i trudność

• Szczyt i otaczające go lasy są własnością Wspólnoty Leśnej Uprawnionych Ośmiu Wsi — warto sprawdzić aktualne zasady wstępu przed wycieczką.
• Teren nie jest objęty Tatrzańskim Parkiem Narodowym w tej strefie w takim samym stopniu jak inne partie Tatr — mimo to obowiązują ogólne zasady ochrony przyrody.

Na wschodnich stokach Skrajnej Rosochy, na wysokości około 1240–1250 m n.p.m., działały w XIX wieku kopalnie zwane Lejowymi Baniami. Wydobywano w nich ubogie rudy metali, jednak przedsięwzięcie okazało się nieopłacalne i prace szybko przerwano — dziś po kopalniach pozostały jedynie ślady w terenie, czekające na dociekliwych wędrowców.