Siwy Zwornik (1965 m n.p.m.) to jeden z tych tatrzańskich szczytów, które robią wrażenie nie wysokością, lecz rolą, jaką odgrywają w terenie. To prawdziwy węzeł grani — miejsce, gdzie spotykają się aż trzy grzbiety, a granica polsko-słowacka przecina szczyt na pół.

Krajobraz wokół Siwego Zwornika jest surowy i wyrazisty. Od północy i zachodu szczyt opada stromymi, skalistymi ścianami nad Dolinę Starorobociańską i Pyszniańską, od południa zaś łagodniejsze zbocza porośnięte są niską murawą z sitem skuciną, której pędy jesienią barwią się na intensywną czerwień. Latem roztacza się stąd rozległy widok na piramidę Starorobociańskiego Wierchu po zachodniej stronie oraz postrzępione Liliowe Turnie na południowym wschodzie. Przy dobrej widoczności panorama wynagradza każdy wysiłek — przy gorszej zaś łatwo tu o błądzenie, co zdarzało się turystom przez lata, zanim wprowadzono obecne nazewnictwo.

• Ze Starorobociańskiego Wierchu — szlak czerwony granią, ok. 35 min podejścia, trudność umiarkowana. Odcinek dostępny tylko od 15 czerwca do 1 listopada.
• Z Siwej Przełęczy przez grzbiet Ornaku — szlak zielony, ok. 20 min na Liliowy Karb w pobliżu szczytu, trudność umiarkowana. Odcinek po stronie słowackiej dostępny tylko od 15 czerwca do 1 listopada.

• Przez szczyt przebiega granica polsko-słowacka — część szlaków prowadzi po stronie słowackiej i obowiązuje sezonowe zamknięcie (dostęp tylko od 15 VI do 1 XI).
• Skrzyżowanie szlaków znajduje się tuż przy szczycie, po jego południowo-wschodniej stronie — to ważny punkt orientacyjny, szczególnie we mgle.
• Przy złej widoczności okolice Siwego Zwornika są mylące — nazwa szczytu i przełęczy były przez długi czas błędnie podawane na mapach, dlatego warto korzystać z aktualnych źródeł.

Siwy Zwornik zawdzięcza swoją nazwę stosunkowo niedawnej korekcie topograficznej — dawne mapy i przewodniki przez lata błędnie opisywały pobliskie przełęcze, co prowadziło do licznych pomyłek. Dziś jest to jeden z ważniejszych punktów nawigacyjnych w tej części Tatr Zachodnich.