Roztocka Czuba (1425 m n.p.m.) to dziki, leśny wierzchołek w polskich Tatrach Wysokich — wysunięty najdalej na północny wschód kraniec długiej grani Szpiglasowego Wierchu. Choć nie kusi rozległymi panoramami, skrywa w sobie coś wyjątkowego: niedźwiedzie, limba i cisza, której próżno szukać na uczęszczanych szlakach.

Szczyt ma dwa wierzchołki o zbliżonej wysokości, a na północno-zachodnim z nich stoi niewielka skałka. Całą górę pokrywa gęsty las limbowo-świerkowy z domieszką modrzewi — jedno z nielicznych takich siedlisk w tej części Tatr. Strome stoki miejscami odsłaniają skalne progi, a pod szczytem rozciągają się Dolina Roztoki i Dolina Białki. To właśnie tu, powyżej Wodogrzmotów Mickiewicza, góra opada ku słynnej Drodze Oswalda Balzera prowadzącej do Morskiego Oka. W każdej porze roku panuje tu atmosfera prawdziwego, nieokiełznanego Tatr.

• Roztockie Siodło (1405 m) — najdogodniejsze podejście od strony przełęczy, jednak cały obszar szczytu jest zamknięty dla turystów i wstęp jest niedozwolony.

• Roztocka Czuba i jej okolice są objęte zakazem wstępu — teren zamknięty dla turystów w ramach ochrony przyrody Tatrzańskiego Parku Narodowego.
• Północnymi i wschodnimi stokami biegnie Droga Oswalda Balzera do Morskiego Oka — jedyna legalna trasa w pobliżu szczytu, dostępna dla pieszych.
• Stoki są wyjątkowo strome i podatne na osuwiska, szczególnie po intensywnych opadach deszczu.

Ciekawostką jest fakt, że jeszcze przed budową Drogi Balzera eksperci ostrzegali przed niebezpieczeństwem zsuwów na tym odcinku — i historia przyznała im rację, bo lawiny błotne i obrywy skalne wielokrotnie zamykały tę trasę. Roztocka Czuba pozostaje więc górą, którą najlepiej podziwiać z dystansu — i właśnie to czyni ją tak intrygującą.