Rinias (1 473 m n.p.m.) to jeden z mniej uczęszczanych szczytów Tatr Bielskich — dzika, leśna kulminacja, która nagradza wytrwałych odwiedzających poczuciem prawdziwej tatrzańskiej głuszy. Szczyt leży nad osadą Kežmarské Žľaby, około 14 km na północny zachód od Kieżmarku, i stanowi część bocznej grani odchodzącej od Bujačiego vrchu w głównej grzbiecie Tatr Bielskich.

Wierzchołek pokrywa nieciągły las, który daje jedynie ograniczoną widoczność — ale tam, gdzie drzewa ustępują, otwierają się widoki na fragment Kotliny Popradzkiej, okoliczne szczyty Tatr Bielskich i Wysokich, Pieniny, Góry Lewockie, Branisko oraz wschodnią część Niskich Tatr. To miejsce z charakterem: ciche, nieco tajemnicze, zupełnie inne niż zatłoczone szlaki po drugiej stronie grzbietu. Zimą okoliczne doliny zamieniają się w białe korytarze, a cisza jest tu niemal namacalna.

• Z Tatranskich Matliarów — niebieskim szlakiem Doliną Białej Wody Kieżmarskiej w kierunku Wielkiego Białego Stawu; szlak prowadzi w pobliżu masywu.
• Od schroniska Plesnivec — zielonym szlakiem w kierunku Wielkiego Białego Stawu.
• Z rozwidlenia Čierna voda — żółtym szlakiem Doliną Siedmiu Źródeł do schroniska Plesnivec.

• Rinias leży w granicach Tatrzańskiego Parku Narodowego oraz na terenie Narodowej Rezerwaty Przyrody Belianske Tatry i Dolina Bielej vody kežmarskej — wejście na sam szczyt jest niedozwolone.
• Na wierzchołek nie prowadzi żaden znakowany szlak turystyczny.
• Przez okolice przebiegają szlaki: żółty, zielony i niebieski — można podziwiać masyw z ich poziomu.

Przez północno-wschodnie zbocza Riniasa spływa Miły potok do Czarnej Wody w Dolinie Siedmiu Źródeł — jedna z tych małych, zapomnianych rzek, które nadają Tatrom Bielskim wyjątkowy, dziki charakter.