Rakuska Czuba (2037 m n.p.m.) to najwyższy wierzchołek Rakuskiej Grani — kameralnego, bocznego ramienia Tatr Wysokich, które niewielu turystów odwiedza celowo. A szkoda, bo widoki stąd na Dolinę Kieżmarską i Świstówkę Huncowską są naprawdę rozległe i robią wrażenie.

Grań, po której się poruszasz, ma wyraźny górski charakter — trawiaste i skaliste zbocza, cisza z dala od zatłoczonych szlaków, a w sezonie letnim zapierające dech panoramy na okoliczne szczyty. Wiosną i jesienią szczyt nabiera wyjątkowego uroku: lasy w niższych partiach mienią się kolorami, a na grani wieje chłodny wiatr. Zimą teren bywa poważnie zaśnieżony i trudny — właśnie w zimowych warunkach przez Rakuską Czubę przeszli w 1906 r. wspinacze zmierzający na Kieżmarski Szczyt.

• Od strony Doliny Łomnickiej — czerwony szlak Magistrali Tatrzańskiej przez Świstówkę Huncowską do Rakuskiego Przechodu (2023 m): ok. 1 h 20 min od Łomnickiego Stawu, trudność umiarkowana. Ze szczytu Rakuskiej Czuby zboczyć z Magistrali w kierunku kulminacji grani.
• Od strony Doliny Zielonej Kieżmarskiej — czerwony szlak Magistrali przez Skrajny Lendacki Żleb i Lendacką Ubocz do Rakuskiego Przechodu: ok. 1 h 35 min ze schroniska nad Zielonym Stawem, trudność umiarkowana.

• Magistrala Tatrzańska nie prowadzi bezpośrednio na szczyt — wejście na kulminację wymaga krótkiego odejścia od szlaku z Rakuskiego Przechodu.
• Szczyt leży po słowackiej stronie Tatr — obowiązują zasady Tatrzańskiego Parku Narodowego (TANAP).
• W Skrajnym Lendackim Żlebie, którym biegnie szlak podejściowy, zachowała się historyczna sztolnia górnicza — Kieżmarska Bania o głębokości ok. 10 m, wykuta w XVIII w. przez spółkę Arme Gewerkschaft.

Nazwa szczytu pochodzi od spiskiej wsi Rakusy, a dawna niemczyzna spiska kryje w niej świstaka — słowo Ratze w gwarze spiskiej oznaczało właśnie to zwierzę, nie szczura, jak mogłoby się wydawać. Stąd też historyczna nazwa Ratzenberg, notowana już na początku XVIII wieku.