Przednia Kopa (1114 m n.p.m.) to trzecie co do wysokości wzniesienie w Górach Izerskich — rozległa, kopulasta kulminacja w sercu Wysokiego Grzbietu, która zachwyca otwartymi widokami i dziką, pełną historii przyrodą. To idealne miejsce dla tych, którzy szukają spokoju z dala od tłumów, a jednocześnie chcą poczuć prawdziwy charakter Sudetów Zachodnich.

Szczyt wyrasta z masywu Zielonej Kopy w formie rozległej kopuły, a jego wierzchołek jest tak łagodny, że trudno go jednoznacznie wskazać w terenie — to część jego uroku. W partii szczytowej między młodym lasem otwierają się łąki subalpejskie z interesującymi gatunkami roślin, skąd roztaczają się szerokie panoramy na górski krajobraz Izerów. Zbocze północne stromo opada w stronę Doliny Kwisy, zachodnie ku Mokrej Przełęczy, podczas gdy południowe i wschodnie są niemal płaskie. Przez szczyt przebiega dział wodny Bałtyku i Morza Północnego — to tu rodzą się źródła Kwisy i dopływów Izery. Zimą i wczesną wiosną okolica nabiera surowego, tajemniczego klimatu: pokrywa śnieżna utrzymuje się często do połowy maja, a szczyt bardzo często spowity jest w chmury i mgły.

• Świeradów-Zdrój — szlak czerwony im. M. Orłowicza, trudność: umiarkowana

• Przez szczyt przebiega czerwony szlak im. M. Orłowicza, jeden z najdłuższych szlaków sudeckich, prowadzący przez Góry Izerskie i Karkonosze.
• Pokrywa śnieżna w partii szczytowej utrzymuje się często do połowy maja — warto sprawdzić warunki przed wyjściem wczesną wiosną.
• Szczyt bardzo często przykryty jest chmurami i mgłami, co warto uwzględnić planując wyjście dla widoków.

W latach 80. XX wieku las świerkowy na stokach Przedniej Kopy został doszczętnie zniszczony przez kwaśne deszcze i zanieczyszczenie powietrza — do dziś sterczące, obumarłe kikuty drzew przypominają o tej ekologicznej tragedii, choć wokół nich prężnie rośnie już nowe pokolenie lasu.