Pożyżewska (1822 m n.p.m.) to jeden z charakterystycznych szczytów Czarnohory, leżący na granicy obwodów iwano-frankowskiego i zakarpackiego. Wznosi się między Breskulem na północnym zachodzie a Dancerzem na południowym wschodzie, oferując typowy dla Czarnohory krajobraz połonin, skalistych urwisk i wysokogórskich jezior.

Zachodnie zbocza Pożyżewskiej opadają stromymi, skalistymi ścianami, nadając szczytu surowy charakter. Na południe od wierzchołka kryją się dwa małe jeziora wysokogórskie, w tym Jezioro Górne — idealne miejsce na chwilę wytchnienia podczas wędrówki. Między Pożyżewską a Dancerzem przebiega najniższa siodłowina całego grzbietu Czarnohory, na wysokości około 1725 m. W różnych porach roku szczyt zmienia oblicze — wiosną połoniny pokrywają się kwiatami, latem roztaczają się tu panoramy na całą Czarnohorę, a jesienią krajobraz nabiera złocistych barw.

Jak dotrzeć na szczyt

• Z Breskulu — szlak czerwony, około 1 godziny podejścia, trudność: umiarkowana
• Z Dancerza (Dancyża) — szlak czerwony, około 1 godziny podejścia, trudność: umiarkowana

• Na wysokości 1550 m, na Połoninie Pożyżewskiej, znajduje się stacja meteorologiczna i Stacja Biologiczna Instytutu Ekologii Karpat — warto mijać ją jako punkt orientacyjny na trasie.
• Przed II wojną światową w pobliżu szczytu przebiegała granica polsko-czechosłowacka, a jej ślad — słupek graniczny nr 37 — stanowi historyczną ciekawostkę szlaku.

Stacja badawcza na Połoninie Pożyżewskiej to jedno z najstarszych górskich miejsc naukowych w Karpatach — pierwsze badania prowadzono tu już w 1899 roku, a budynek wzniesiono w 1901 roku z inicjatywy botanika Ignacego Szyszyłowicza.