Pilsko (1557 m n.p.m.) to drugi najwyższy szczyt Beskidu Żywiecko-Orawskiego — majestatyczny masyw, który góruje ponad okolicznymi dolinami o niemal kilometr. To miejsce wyjątkowe: szczyt leży po stronie słowackiej, polsko-słowacka granica przebiega przez grzbiet wododziałowy, a sam masyw rozkłada się między dwoma krajami, oferując widoki i przyrodę klasy europejskiej.

Rozległa, płaska kopuła szczytowa zachwyca panoramą obejmującą Beskidy Zachodnie, Tatry i góry Słowacji — przy doskonałej widoczności wzrok sięga aż po wschodnie szczyty Sudetów. Górne partie porastają naturalne zarośla kosodrzewiny, a hale niżej kryją rzadkie gatunki roślin, takie jak niebielistka trwała, czosnek syberyjski i pełnik alpejski. Zimą północne stoki stają się jednym z najpopularniejszych ośrodków narciarskich w Polsce — Ośrodek Narciarski Pilsko w Korbielowie z blisko 20 km tras jest najwyżej położonym kurortem narciarskim w kraju poza Kasprowym Wierchem.

• Korbielów — szlak przez Halę Miziową na Górę Pięciu Kopców, trudność: umiarkowana; u podnóża kopuły (ok. 1270 m) mieści się schronisko PTTK na Hali Miziowej, skąd do szczytu pozostaje krótkie podejście
• Z Góry Pięciu Kopców (1543 m, na granicy polsko-słowackiej) — ok. 400 m na szczyt Pilska żółtym szlakiem granicznym, trudność: łatwa
• Od strony słowackiej — szlak przez Mechy z Orawskiego Wesela (Oravské Veselé), trudność: umiarkowana

• Właściwy wierzchołek (1557 m) leży w całości na terytorium Słowacji — przekraczasz granicę bez formalności (strefa Schengen)
• Na szczycie po stronie słowackiej stoi ołtarz polowy i krzyż — co roku w lipcu odprawiana jest tu msza święta przez proboszcza z orawskiej wsi Mutne
• Masyw objęty jest ochroną rezerwatową: po stronie polskiej rezerwat przyrody Pilsko (105 ha, od 1971 r.), po stronie słowackiej rezerwat obejmuje aż 809 ha
• Rozległa kopuła szczytowa przy złej widoczności bywa myląca orientacyjnie — warto mieć mapę lub GPS
• Kolejka krzesełkowa z Korbielowa Kamiennej na Halę Szczawiny skraca podejście zimą i w sezonie narciarskim

Nazwa Pilsko pojawia się w druku po raz pierwszy w 1721 roku — odnotował ją ksiądz Gabriel Rzączyński, który był też pierwszym udokumentowanym zdobywcą szczytu. Lokalna legenda wiąże nazwę z orawskimi zbójnikami, którzy mieli zbierać się tu na ucztach — o czym pisał XVIII-wieczny wójt Żywca w swoim Dziejopisie żywieckim.