Pięciostawiańska Kopa to wyraźna bula zamykająca Lodową Grań w słowackich Tatrach Wysokich, wznosząca się na 2121 m n.p.m. To szczyt, który nagradza wędrowca rozległymi widokami na Dolinę Pięciu Stawów Spiskich i błękitną taflę Wielkiego Stawu Spiskiego leżącego u jego wschodnich stoków.

Teren wokół Kopy to klasyczna tatrzańska sceneria — skaliste granie, lodowcowe doliny i surowy, wysokogórski krajobraz. Latem dominuje tu cisza przerywaną jedynie wiatrem i szumem potoków, zimą zaś stoki pokrywa śnieg, a przejście wymaga już sporych umiejętności i doświadczenia w zimowej turystyce górskiej. Szczyt sąsiaduje z Pięciostawiańską Czubą, od której oddziela go Skrajny Lodowy Przechód.

• Ze Schroniska Téryego — szlak żółty na Czerwoną Ławkę (czas przejścia ok. 1:30 h), a dalej do Schroniska Zbójnickiego w Dolinie Staroleśnej (kolejne 1:45 h) — trasa umiarkowanie trudna.
• Ze Schroniska Téryego — szlak zielony wspólnie z żółtym do rozdroża w Dolince Lodowej, następnie na Lodową Przełęcz (ok. 1:30 h w górę, 1:10 h w dół; od rozdroża 45 min w górę, 35 min w dół) — trasa umiarkowanie trudna.

• Szczyt leży na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego po stronie słowackiej — obowiązują przepisy parkowe.
• W pobliżu znajduje się Schronisko Téryego, które stanowi wygodną bazę wypadową.
• Zimowe przejście wymaga doświadczenia w turystyce górskiej; pierwsze wejście zimowe odbyło się dopiero 13 kwietnia 1914 r.

Słowacka nazwa szczytu upamiętnia Jozefa Pfinna — inżyniera kolejnictwa i propagatora turystyki tatrzańskiej, który na przełomie XIX i XX wieku snuł kontrowersyjne plany budowy kolejki zębato-linowej na Rysy. Pierwsze letnie wejście na Kopę przypisuje się Józsefowi Déry'emu, który dotarł tu około sierpnia 1900 roku.