Pięciostawiańska Kopa (słow. Pfinnova kopa, Pfinova kopa, Pfinnovo vyhľadisko, Pfinnov vyhľad, niem. Pfinnkuppe, Pfinn-Aussicht, węg. Pfinn-kilátó) – bula kończąca grzbiet Lodowej Grani oddzielający Dolinę Pięciu Stawów Spiskich od Dolinki Lodowej (dwie odnogi górnej części Doliny Małej Zimnej Wody) w słowackich Tatrach Wysokich. Wznosi się na wysokość 2121 m n.p.m. i od sąsiedniej Pięciostawiańskiej Czuby oddzielona jest Skrajnym Lodowym Przechodem. U wschodnich jej podnóży znajduje się Wielki Staw Spiski. Słowacka nazwa szczytu upamiętnia Jozefa Pfinna – inżyniera kolejnictwa, propagatora turystyki tatrzańskiej, autora kontrowersyjnego pomysłu kolejki zębato-linowej na Rysy na przełomie XIX i XX wieku. Pierwsze wejścia: latem: József Déry, być może z towarzyszami, około sierpnia 1900 r., zimą: Jenő Serényi i Zoltán Votisky, 13 kwietnia 1914 r.