Ostry Wierch Waksmundzki (1475 m n.p.m.) to leśny szczyt w reglowym paśmie Tatr Wysokich, skromny z pozoru, ale doskonale wpisany w jeden z najpopularniejszych tatrzańskich szlaków. Leży w grupie Gęsiej Szyi, między Zadnią Kopą Sołtysią a Suchym Wierchem Waksmundzkim, i choć sam szczyt jest porośnięty lasem, trasy biegnące jego zboczami oferują klimatyczne przejście przez serce Tatr Reglowych.

Zachodnie stoki opadają łagodnie ku dolinie Pańszczycy, u podnóży której rozciąga się torfowisko Wyżnia Pańszczycka Młaka — mokradłowy zakątek z własnym, wyciszonym urokiem. Wschodnie zbocza schodzą ku dolinie Filipka. Szczyt jest dziś w całości zalesiony, ale dawniej był to teren pasterski — Hala Filipki — i na lotniczych zdjęciach z Geoportalu wciąż widać zarastające trawniki, pamiątkę po dawnym wypasie. Latem panuje tu zielony półmrok lasu, jesienią złoto buków sprawia, że szlak wygląda jak z obrazka.

• Toporowa Cyrla → szlak czerwony przez Psią Trawkę, Waksmundzką Polanę i Wodogrzmoty Mickiewicza do Morskiego Oka — trasa przebiega zachodnimi zboczami Ostrego Wierchu; z Psiej Trawki na Rówień Waksmundzką ok. 1 h w górę, 45 min w dół; trudność: łatwa/umiarkowana.
• Wierchporoń → szlak zielony przez Gęsią Szyję do Doliny Gąsienicowej — biegnie południowo-wschodnimi zboczami; z Wierchporońca na Rówień Waksmundzką ok. 2 h w górę, 1 h 35 min w dół; trudność: umiarkowana.

Ciekawostka historyczna: zarastające łąki na wschodnich stokach to żywy ślad po kulturze pasterskiej, która przez wieki kształtowała tatrzański krajobraz — dziś las powoli odzyskuje to, co człowiek niegdyś wykarczował.